dark

•2 Ιανουαρίου, 2007 • 1 σχόλιο

Τυφλό βάδισμα με άγνωστο προορισμό

Με ασαφή εκκίνηση

Απλώνω τα χέρια ν’αναγνωρίσω το περιβάλλον

Κι αγγίζω σκληρά, άγνωστα αντικείμενα 

Ανοίγω τα χέρια να ισορροπήσω

Και βαδίζω προς τη φλόγα των ανείπωτων υποσχέσεων

Των διφορούμενων δηλώσεων

Η αλήθεια είναι το γάντι, το καπέλο, το παλτό

Κι εμείς που τα φοράμε, μοναχικοί αγγελιοφόροι αισθήσεων

Γράφουμε ίχνη προσμονής

Διαγράφοντας την άμορφη, γοητευτική ελπίδα

Εγώ, φοβάμαι να βγω απ’την ασφάλεια της ονειροπόλησης

Εσύ, έφυγες από την αβεβαιότητα του άγνωστου

Το γάντι, το καπέλο, το  παλτό σου… σωριασμένη αλήθεια

Θα σ’άφηνα να δεις τα δάκρυά  μου…?

Δεν το νομίζω…Τα μαύρα μάτια μου…?

Θα ‘θελα, μα δε νομίζω…

Μου λείπεις._

Τα γενέθλια και μείον τέσσερα…