Golden Cages of Dark Ages

«Όπου όμως έχουμε δώσει την αγάπη και το σεβασμό μας όχι από συνήθεια,
αλλά επειδή το θέλουμε οι ίδιοι,
όπου έχουμε γίνει μαθητές και φίλοι από τα βάθη της καρδιάς μας, υπάρχει μια πικρή και τρομερή στιγμή που
ξαφνικά καταλαβαίνουμε ότι υπάρχει ένα ρεύμα μέσα μας που μας τραβάει μακριά απ’ ό,τι μας είναι πιο αγαπητό.
Τότε κάθε σκέψη που απορρίπτει το φίλο και το μέντορα στριφογυρίζει μέσα στην καρδιά μας σαν δηλητηριασμένο βέλος,
κάθε χτύπημα που δίνουμε για ν’αμυνθούμε επιστρέφει στο δικό μας πρόσωπο,
οι λέξεις «απιστία» και «αχαριστία» πλήττουν το ίδιο το άτομο,
το οποίο νιώθει ότι έχει μέσα του τόση ηθική όση και αυτοί που γιουχαϊζουν ή στιγματίζουν
και η τρομαγμένη καρδιά του φτερουγίζει υποταγμένη προς τις αξίες των γοητευτικών κοιλάδων της παιδικής ηλικίας
αδυνατώντας να πιστέψει ότι
θα πρέπει να συμβεί και αυτός ο χωρισμός,
ότι θα πρέπει να κόψει και αυτόν το δεσμό».

Demian
Herman Hesse

~ από paperflowers στο 9 Οκτωβρίου, 2010.

7 Σχόλια to “Golden Cages of Dark Ages”

  1. Με απλά λόγια, συνήθως δαγκώνεις το χέρι που σε ταΐζει…
    Και μεγαλώνοντας καλείσαι να ερμηνεύσεις το γιατί, αλλά επειδή φοβάσαι να δεις πραγματικά μέσα σου, χρησιμοποιείς την παιδική ηλικία ως καταφύγιο και δικαιολογία.
    Ωραία το περιέγραψε ο Έσσε, αλλά ο τίτλος σου μου φαίνεται κάπως ασύνδετος με το περιεχόμενο του κειμένου.

  2. Dark Chef,

    συμφωνώ με την ερμηνεία σου ως ένα σημείο. Όμως επειδή το έργο του Έσσε είναι γεμάτο αυτοβιογραφικά στοιχεία και τα παιδικά του χρόνια μόνο ως γοητευτικές κοιλάδες δεν θα τα χαρακτήριζε κανείς, θα την τελείωνα ως εξής: «… αλλά επειδή φοβάσαι να δεις πραγματικά μέσα σου, χρησιμοποιείς την ΠΑΙΔΙΚΟΤΗΤΑ ως καταφύγιο».

    Τα παιδιά έχουν την τάση να εξιδανικεύουν πρόσωπα και καταστάσεις, η σκέψη τους είναι εγωκεντρική και καθώς αδυνατούν ακόμα να αντιληφθούν το σύνολο, η πραγματικότητα τους είναι φτιαγμένη από, συχνά ασύνδετα μεταξύ τους, θραύσματα.
    Αυτό που τις περισσότερες φορές μας εμποδίζει να δούμε πραγματικά μέσα μας και να ερμηνεύσουμε τις συμπεριφορές μας, είναι νομίζω αυτές οι ιδανικές εικόνες των παιδικών μας χρόνων και η επιμονή στο να αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο όπως τότε.

    Αλλιώς θα πρέπει να δεχτούμε πως χαρακτηριστικά όμως η αχαριστία, η απιστία κτλ, είναι έμφυτα και τυχαία..

  3. Αυτή τη περίοδο ζω κάτι τέτοιο με έναν φίλο που τελευταία δεν έχει χρόνο για τίποτε. Μικρές ανοησίες φέρνουν βδομάδες σιγής μεταξύ μας που είμασταν σχεδόν κολλητοί. Αλλά δε φταιν οι ανοησίες. Αλλάζουμε όλοι μας και αναγνωρίζουμε πράγματα στον δεσμό μας που δεν τα είδαμε πριν, που μας ενοχλούν.

    Είμαστε σαν ένα δέντρο που πρέπει να κλαδευτεί κάπου, κάπου. Για να δυναμώσουν τα λίγα δυνατά κλαδιά. Όλα τα άλλα τα παίρνει η επόμενη θύελλα.

  4. Ολα πρέπει να κοπούν..Αν είναι για την ενηλικιώση μας ..

  5. * Fmotis, οι φιλίες περνάνε κι αυτές κρίσεις αλλά αυτό δεν σημαίνει πάντα το τέλος.. 🙂

    * Takis x, όλα όλα??? 😛

  6. Εκτός απο τον θαυμασμό που εχω για το ατομό σας.

  7. «και η τρομαγμένη καρδιά του φτερουγίζει υποταγμένη προς τις αξίες των γοητευτικών κοιλάδων της παιδικής ηλικίας»…….εκεί μεγαλώσαμε…..εκεί μεγαλώνω την κόρη μου…..σε»γοητευτικές κοιλάδες»…..για να έχει Καβάντζα όπως έχουμε και εμείς…….:-)καλημέρα χαρτολούλουδα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: