Ρουά

Το αριστερό του χέρι κρατούσε γερά το κάγκελο της βεράντας.
Το δεξί έπαιζε τρέμοντας με τα κουμπιά της ριγέ πυζάμας.
Με μεγάλη προσπάθεια, έκανε άλλο ένα αργό βήμα, προς τη γυναίκα του, που άπλωνε απορροφημένη τα ρούχα τους.
Γυναίκα του, εδώ και 65 χρόνια.

Τον παρακολουθούσα με οίκτο από το απέναντι μπαλκόνι των 17 μου χρόνων.

Έσυρε άλλη μία φορά το ένα πόδι μπροστά απ’το άλλο και παραιτήθηκε κουρασμένος.
Στήριξε όλο του το βάρος στο κάγκελο και τη φώναξε
– Κωνσταντούλα…
Εκείνη γύρισε ξαφνιασμένη, τον κοίταξε και είπε
– Τι ‘ναι αγόρι μου?

Ματ.

~ από paperflowers στο 25 Σεπτεμβρίου, 2009.

13 Σχόλια to “Ρουά”

  1. Δύσκολα θα συναντήσουμε το δέσιμο ανθρώπων αυτής της γενιάς στις επόμενες.
    Τέλος εποχής..

  2. … και η ροή μιας νέας που φοράει χαμηλοκάβαλο μυαλό και αντέχει μέχρι τις πρώτες τρεις κινήσεις των πιονιών του αυτοπροσδιορισμού της στο … αν ανήκει,αν είναι,αν μπορεί …

    Σε σκέφτομαι …

  3. Ο βασιλιάς και η βασίλισσα για μια παρτίδα που κραταέι χρόνια 65 – κι απ’ τα τετραγωνάκια της σκακιέρας ένα παραπάνω.
    Ωραία η ιστορία. Να γινόταν να είναι και «σκηνές απ’ τα επόμενα»;

  4. Παρόλο που μου το αφηγήθηκες και χθες αυτό το post, συγκινήθηκα ξανά τώρα που το διάβασα…

  5. Θα αξιωθουμε αραγε και μεις τετοια αγαπη…??

  6. Για να κάνεις ματ στα 80 πρέπει να έχεις κάνει ροκέ στα 30

  7. Λοιπόν ξέρεις πόση καύλα κρύβει ο Λόγος της Κωνσταντούλας? Άπειρη. Κι είναι αυτή η φράση που δείχνει, όχι την «αγάπη» που οι ρομαντικοί ψάχνουν και ποτέ δεν θα βρουν αλλά τη στάση της ζωής των ανθρώπων ενάντια στο θάνατο. Τον ξε-γελούν παίζοντας ανέμελα με τις λέξεις, τις ίδιες που χρησιμοποιούσαν πριν 40 χρόνια. Και τους βγαίνουν αβίαστα, χωρίς δόλο, είναι και η συνήθεια αλλά η όμορφη συνήθεια, όχι του συμβιβασμού αλλά του να πίνεις απολαυστικά το καφεδάκι σου κάθε πρωί όπως τον θες. Κι αν κάποια στιγμή πεθάνεις γέρος και ανήμπορος θα ‘θελες να πέθαινες μόνο στα χέρια μιας Κωνσταντούλας που να σου λέει γλυκά «αντίο αγόρι μου, θα τα ξαναπούμε εμείς οι δυό»…

  8. Τι λέτε τώρα… Σαράντα χρόνια πριν το έλεγε το «αγόρι μου»;;Δύσκολο το βλέπω… ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΕΤΣΙ ΠΑΝΤΩΣ…ΖΟΡΙΚΗ Η ΓΙΑΓΙΑ!

  9. Μάλλον ισοπαλία.

  10. Πολύ όμορφη εικόνα……….

  11. 😮

  12. Το σκάκι ειναι όλη η ζωή!!!κάθε παρτίδα αι μάθημα!!!

  13. […] Από την PAPER FLOWERS: 25/09/09 […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: