Brainstorming

Βρίσκομαι στον Πειραιά. Μπροστά μου έχω βράχια και θάλασσα και πίσω μου ψηλά, τον κεντρικό δρόμο. Είμαι μόνη στο αυτοκίνητο, μ’ενα στυλό, ένα κομμάτι χαρτί ακουμπισμένο στο τιμόνι και μερικά cd. Είναι πολύ ήσυχα.

Δεξιά μου στα βραχάκια κάθεται ένα νεαρό ζευγάρι. Εκείνος προσπαθεί συνεχώς να την κάνει να γελάσει. Εκείνη γελάει. Δυνατά.
Αριστερά, ακουμπισμένοι σ’ένα ακριβό αυτοκίνητο, δύο μεσήλικες μιλούν για το παρελθόν προσπαθώντας να βρουν ένα κοινό μέλλον. Εκείνος προσπαθεί να την πείσει ότι δεν θα την κάνει ποτέ να κλάψει. Εκείνη, σίγουρα θα κλάψει.

Κάποια πράγματα είναι προδιαγεγραμμένα. Κι αυτό όχι επειδή δεν υπάρχει ελπίδα ν’αλλάξουν. Είναι που μερικές φορές αρνούμαστε να κάνουμε την ανατροπή για να συνεχίσουμε ν’αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας. Για να συνεχίσουν να μας αναγνωρίζουν εκείνοι που λένε πως μας αγαπούν.

Δεν ξέρω πια… Άραγε γνωρίζεις πραγματικά έναν άνθρωπο ζώντας μαζί του στην καθημερινότητα ή παρατηρώντας τον απ’έξω να ζει την καθημερινότητά του?

Πραγματικά δεν ξέρω… Μετράς το μέγεθος των λαθών σου από το μέγεθος του πόνου που σου προκάλεσαν?
Κι όσο ο πόνος σβήνει, μικραίνει το λάθος?

Πώς περνάει κανείς από τον ναρκισσισμό στην αυτοεκτίμηση?
Δυο χρονιές στο νηπιαγωγείο είναι αρκετές -μου είπαν- αυτός είναι άλλωστε ο στόχος του.

Μερικές στιγμές τα χρόνια λειτουργούν σαν οδοφράγματα. Συρρικνώνεται το μέλλον σου κι εσύ όλο και γυρίζεις στο παρελθόν για… γιατί? Για να’χεις λίγο χώρο. Καταλαβαίνω.

Συχνά καταλαβαίνω περισσότερα απ’ όσα θα ήθελα κι έτσι προτιμώ να μη μιλήσω.
Άλλες πάλι φορές δεν καταλαβαίνω τίποτα και τότε δεν μπορώ να σωπάσω.
Είναι επικοινωνία τώρα αυτό?

Κάπου στο βάθος ακούω δυνατά γέλια και φωνές. Μικρή, κοιτούσα τα φώτα των μακρινών σπιτιών απ’το μπαλκόνι μου και πίστευα πως οι άνθρωποι εκεί είναι πολύ ευτυχισμένοι. Ακόμα το φαντάζομαι.
Μόνο που τώρα τους ζηλεύω πολύ λιγότερο.

~ από paperflowers στο 9 Αυγούστου, 2008.

12 Σχόλια to “Brainstorming”

  1. Eξαιρετικές σκέψεις και πολλές μαζί.
    Ο στόχος σου ειναι νομίζω ο ίδιος ο άνθρωπος, η αιτία που τον κάνει να αποφασίζει κάτι ή όχι και ο χώρος δράσης του σε σχέση με την εμπειρία ζωής που καθημερινα συσσωρεύεται και γιγαντώνεται.
    Θέλεις κάποτε να αξιοποιήσεις όλη αυτη την συσσωρευμένη εμπειρία και γνώση αλλα πόσο σίγουρη εισαι οτι θα πράξεις το σωστό κάθε φορά.
    Αφου όλο -υποτίθεται- γινόμαστε και πιο σοφοί θα έπρεπε να ξέρουμε όλο και καλύτερα. Δεν ειμαι σίγουρος όμως γι αυτό.

  2. Ωραία τα λες και εύστοχα,αλλά αυτό το ξέρεις.Εγώ πάλι ξέρω πως οι άνθρωποι αναρωτιώμαστε συχνά.Για ο,τιδήποτε σχετικά με το οποίο θα μπορούσε κάποιος να αναρωτηθεί.Και ζητάμε απαντήσεις,μα δεν ξέρουμε ακριβώς ποια είναι η ερώτηση. Και γι’αυτό νομίζω όποτε βρίσκουμε τα πώς και τα γιατί δεν είναι αρκετό.Δεν ξέρω μωρέ πέιπερ,μπερδεύομαι με τις πολλές ερωτήσεις και διαπιστώσεις.Λέω λοιπόν: «Είναι ό,τι είναι» και τραβάω την κουρτίνα και ρωτάω: «Τώρα τι κάνουμε; πες μου απλά τώρα τι κάνουμε.»
    …εγώ άρχισα να κοιτάζω τα φώτα των σπιτιών σουλατσάροντας στη φανταρούπολη και πίστευα πως οι άνθρωποι μέσα ήταν ευτυχισμένοι και τους ζήλευα.Και σήμερα που σε διάβασα θυμήθηκα γιατί δεν τους ζηλεύω πια: κοιτάζω μέσα από ένα από τα πολλά φωτισμένα παράθυρα.

  3. Πιστεύω ότι έναν άνθρωπο δεν είσαι ποτέ σε θέση να τον γνωρίζεις 100%, ακόμη κι αν έχεις περάσει μαζί του χρόνια. Όμορφες οι σκέψεις σου, ωραία και η περιγραφή. Να είσαι καλά!

  4. Είσαι σε δρόμο με κλαδιά και παγίδες. Κοίτα να πιάνεσαι απ’τα κλαδιά και έτσι θα συνεχίσεις να κοιτάς ψηλά χωρίς να φοβάσαι τους λάκους. Η ανάρτησή σου δικαιωματικά κατάτασσεται στη ετικέτα «ζω». Ζεις και ανθείς, όσο διαβλέπεις μέσα στους άλλους και στο εγώ σου. Να περνάς καλά αυτές τις μέρες του κατάμεστου θέρους όπως το ονόμασε κάποιος.. Φιλιά

  5. Λες : «Μερικές στιγμές τα χρόνια λειτουργούν σαν οδοφράγματα» και μου θυμίζεις ένα φιλί πάνω στο οδόφραγμα , εκείνη την φωτογραφία από τον Μάη του 68. Αξίζει να στήσει κάποιος ένα οδόφραγμα μόνο και μόνο για να φιληθεί πάνω σε αυτό.

  6. Λες : «Κάποια πράγματα είναι προδιαγεγραμμένα» και μου θυμίζεις τα λόγια ενός φίλου : «Το δρομολόγιο είναι προδιαγεγραμμένο όπως και οι σταθμοί που περιμένουν – ίσως εκεί να οφείλεται η μελαγχολία τους- . Εγώ διαλέγω σε ποιους και για πόσο θα κατέβω»

  7. Kαλημερα, σου εστειλα ενα κάλεσμα, δες αν μπορείς να μπείς 🙂

  8. Πόσα μπορεί να περάσουν από το μυαλό σου σε λίγα λεπτά, και μάλιστα σε μια ζεστή καλοκαιρινή νύχτα στον Πειραιά…
    Δύσκολο να ξεμπερδευτεί το νήμα των σκέψεων. Έχω μόνο να πω κι εγώ κάτι: ο χώρος που σου αντιστοιχεί για το μέλλον είναι περισσότερος από όσο νομίζεις. Το ξέρεις κατά βάθος…

  9. «Συχνά καταλαβαίνω περισσότερα απ’ όσα θα ήθελα κι έτσι προτιμώ να μη μιλήσω.
    Άλλες πάλι φορές δεν καταλαβαίνω τίποτα και τότε δεν μπορώ να σωπάσω.
    Είναι επικοινωνία τώρα αυτό?»

    Προυφτ. Ελα μου ντε.
    Αλλα μαλλον επειδη δεν καταλαβαινουμε τιποτα ωρες ωρες, δεν μπορουμε να βγαλουμε τον σκασμο. Μπας και ερθει η επιφοιτηση και καταλαβουμε.
    Λεω εγω τωρα.

  10. Πολύ όμορφο κείμενο. Φαντάζομαι το ότι η ανθρώπινη φύση απασχολεί τον άνθρωπο από πάντα, χωρίς να έχει καταλήξει κάπου συγκεκριμένα, είναι κάτι που την κάνει πολύπλοκα ξεχωριστή. Ίσως πάλι, να μην υπάρχει κάτι γενικό στο οποίο πρέπει να καταλήξουμε, Ο καθένας βρίσκει τις δικές του αλήθειες και μ’αυτές πορεύεται.

  11. «Δεν ξέρω πια… Άραγε γνωρίζεις πραγματικά έναν άνθρωπο ζώντας μαζί του στην καθημερινότητα ή παρατηρώντας τον απ’έξω να ζει την καθημερινότητά του?»

    To δεύτερο.
    Και δυστυχώς καρατσεκαρισμένο.
    Συμβαίνει σπάνια ακόμη και όταν ζεις στο ίδιο σπίτι.

  12. thnx gia to link 🙂

    filia apo to meros-origin tou link

    –funny eh?

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: