Πες μου…

πώς νιώθεις?Δεν ήταν κάποιος που γνώριζες βαθιά. Απλά τον γνώριζες σε όλη σου τη ζωή.

Ήταν κάποιος που σ’έχει δει να παίζεις μήλα και κρυφτό και αργότερα σ’έχει κοιτάξει ξαφνιασμένος να ισορροπείς πάνω στα πρώτα σου ψηλοτάκουνα.

Όταν ένα μεσημέρι είδε το σημάδι στο μάγουλό σου και ρώτησε τι έπαθες, έκανε ότι πίστεψε πως έπεσες, σου έκλεισε το μάτι συνωμοτικά και χάιδεψε απαλά τα μαλλιά σου.

Στα δώδεκά σου, ήσουν τσιμπημένη μαζί του, καθώς ήταν ο ωραιότερος 35άρης της γειτονιάς και προτιμούσες τα σκαλιά της δικής του πολυκατοικίας για να ψιθυρίζεις μυστικά χαχανίζοντας με τις φίλες σου.

Από τις καλοκαιρινές κυριακές που η γειτονιά μαζευόταν ως αργά στην αυλή της Άννας πίνοντας κρασί και ψήνοντας σουβλάκια, έχεις ακόμα την εικόνα του, να πετάει σεξουαλικά υποννοούμενα στις παντρεμένες, που γελούσαν δυνατά καυλώνοντας. Εκείνα τα λόγια του έπαιρνες μαζί τη νύχτα στα ιδρωμένα σου σεντόνια, όταν έψαχνες μανιασμένα να καταλάβεις γιατί γελούσαν.

Το βράδυ που έστριψες στη γωνία κι ένας άγνωστος σ’άρπαξε και σε κόλλησε στον τοίχο παρακαλώντας σε να του πιάσεις τον πούτσο, δεν φοβήθηκες γιατί ήξερες πως αν φωνάξεις, θα ήταν κι εκείνος ανάμεσα σ’αυτούς που θα ‘βγαιναν να σε προστατεύσουν.

Χρόνια αργότερα, τον έβλεπες σπάνια, αντάλασσες μαζί του έναν φευγαλέο χαιρετισμό, πάντα με χαμηλωμένα μάτια, με συστολή, ίσως για να μη δει ο ένας στα μάτια του άλλου πόσο μεγάλωσε… ποιος ξέρει…

Και τώρα,
πώς νιώθεις?

Πέθανε ξαφνικά,
πώς νιώθεις?

~ από paperflowers στο 7 Απριλίου, 2008.

14 Σχόλια to “Πες μου…”

  1. 😦

    καλη σου μερα…

  2. Σκατά…
    :/

  3. Όπως νιώθουμε όλοι μας όταν ανακαλούμε ένα κομμάτι εφηβείας.

    Περίεργα, αμήχανα. Σα να ξύπνησε μια παλιά πληγή που ποτέ δεν έκλεισε.

    Κι εκείνος που έφυγε, ίσως να συμβολίζει τα χρόνια που έφυγαν και ότι έφυγε μαζί τους; (Ρητορική ερώτηση)

  4. ένα χάδι στο μάγουλο…
    από εκείνον,τώρα 🙂

  5. και ο θάνατος ένα υπόνοούμενο είναι

  6. Φαγούρα νοσταλγίας…

  7. δυσκολο πολυ..πληγη μεγαλη ναι;

    ξερεις πως πια δεν θα τον ξαναδεις,δε θα τον ξαναμυρισεις..
    ομως..
    θα τον εχεις παντα στην καρδια σου ετσι;

    και να ξερεις..εκεινος ηξερε..
    αυτο που ενοιωθες το ηξερε..

    φιλακι χαρτινο λουλουδι μου κι αγκαλιτσα σφιχτη

  8. Πάντα κάπου εδώ θα είναι…

  9. Δίνεις την εντύπωση ότι δεν έχεις χάσει κάποιο πιο κοντινό σου πρόσωπο.
    Εύχομαι να είναι αλήθεια, όπως εύχομαι και να αργήσει να συμβεί.
    Νάσαι καλά 🙂

  10. Χάλια, πως να νιώθω!

  11. Είναι μαγικό το πώς ο πόνος (δικός σου ή ξένος) γεννάει έμπνευση. Μοιάζει με κουκούλι κάμπιας που σκάει και μια πεταλούδα ανοίγει τα φτερά της.

  12. σε ενδιαφέρουσα γειτονιά μένατε!

  13. συνηθως δεν πεθαινουμε ξαφνικα
    πρωτα βλεπουμε να πεθαινουν ενα ενα τα κομματια μας

    η ζωη μας ειναι ενας θανατος ….πολλοι θανατοι

    παρ’ ολα αυτα επιμενουμε να μη θελουμε να συμφιλιωθουμε με την ιδεα του θανατου
    μη γνωριζοντας οτι η μονη «νικη» που μπορουμε ως ανθρωποι να πετυχουμε εναντιον του θανατου ισως ειναι αυτη ακριβως η συμφιλιωση μαζι του …η αποδοχη του .
    Νοιωθω οτι με αυτο που εγραψες paperflo εβαλες ενα χερακι για τη «νικη» .

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: