Στιγμές και όχι μόνο…

Είναι κάποιες ευκαιρίες που σου δίνονται και σε αποσυντονίζουν εντελώς. Γιατί νιώθεις πως ήρθε η ώρα ν’αποδείξεις πόσο αξίζεις. Αστεία πράγματα δηλαδή. Σε ποιον να το αποδείξεις?

Σου ζητάει κάποιος να του βάλεις ένα ποτήρι νερό κι εσύ ξεκινάς προς τη βρύση κουνώντας με χάρη τους γοφούς σου, κρατάς την κανάτα σαν να είναι το πιο σημαντικό πράγμα στον κόσμο και φαντάζεσαι τους συνειρμούς που κάνει το μυαλό του άλλου την ώρα που σε παρατηρεί μαγεμένος να ρίχνεις με μοναδικά αριστοτεχικό τρόπο το νερό στο ποτήρι του.
Συγχρητήρια αλλά ο άλλος δεν έχει προσέξει τίποτα. Απλά, διψούσε.

Προσευχόμουν μέρες, ίσως πάνω από σαράντα, στις ενδεχόμενες ιέρειες της έμπνευσης. Περίμενα να στείλουν ένα σημάδι, για να επιβεβαιώσω την αλαζονεία μου. Δεν ήρθαν ποτέ.

Είναι μερικές φορές που δεν θέλεις να δεις μέσα σου. Είναι όλα τόσο δυσδιάκριτα και σκοτεινά που φοβάσαι πως αν σκύψεις για να δεις καλύτερα, θα πέσεις στο κενό. Καμουφλάρεις την τρύπα με ένα δίχτυ, καμουφλάρεις το δίχτυ με κλαδιά από τα γύρω δέντρα και όλα μοιάζουν φυσιολογικά.
Όταν κάποιο αμέριμνο, περαστικό ζώο πατήσει στο δημιούργημά σου και πέσει στο κενό σου, δεν έχεις και πολλές επιλογές. Το κοιτάζεις από ψηλά. Αυτό μόνο. Περνάς τις μέρες σου παρατηρώντας το ενώ αυτό είναι καταδικασμένο να πεθάνει από ασιτία. Γεμάτο το κενό σου από οστά θυμάτων, χωρίς ποτέ να γεμίζει.

Όσο κι αν αργεί η έμπνευση, ο χρόνος δεν αργεί ποτέ. Έρχεται πάντα στην ώρα του. Πριν έρθει, είχα ευτυχώς φροντίσει ν’αγοράσω μια συσκευασία μύτες 4Β για το μολύβι μου.

Η τέχνη είναι δράση κι ο θεατής αντίδραση. Όταν η αυλαία ανοίγει αποκαλύτποντας το θαυμαστό κενό σου, ο καλλιτέχνης έχει μόνο δικαιώματα. Κι αν σ’ανεβάσει στη σκηνή, αποκτάς τα ίδια δικαιώματα μ’εκείνον. Απέναντι στο κοινό. Όχι σ’αυτόν.

Τελικά, κάθησα, στήριξα την πλάτη μου στον τοίχο, ακούμπησα ένα μπλοκ με λευκές σελίδες στα λυγισμένα γόνατα, άναψα τσιγάρο, γέμισα προσεκτικά με τις καινούριες μύτες το μολύβι μου
και τράβηξα την πρώτη, δειλή γραμμή.

Θα μπορούσα να το είχα κάνει σαράντα ημέρες νωρίτερα. Αλλά μ’αρέσει να πιστεύω πως οι ιέρειες της έμπνευσης είχαν έρθει τελικά κρυφά, ίσως μεταμφιεσμένες σε λέξεις κι άφησαν τα δώρα τους.

~ από paperflowers στο 8 Νοεμβρίου, 2007.

17 Σχόλια to “Στιγμές και όχι μόνο…”

  1. Και σαράντα μέρες πριν, και τώρα, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο καλό. Η δημιουργός μετράει.

  2. Μ’αρέσει που μου’χεις εμπιστοσύνη χωρίς να’χεις δει το «έργο» δάσκαλε!
    🙂

  3. Πέρασα μια μεγάλη περίοδο τέτοια…όλο το καλοκαίρι…και εγώ είχα πέσει στο κενό !

  4. Καλά έκανες κι έπεσες nanigator! Όταν πέφτεις στο κενό, παύει να είναι κενό.
    Το να κάθεσαι από πάνω να κοιτάς την τρύπα, είναι μαλακία…

  5. Οταν το μυαλό χρειάζεται ενα ξεκαθαρισμα ενω τα κομμάτια του ειναι σκορπισμένα εδω κι εκει, νιώθω κενό, νιώθω πως τίποτα δεν εχει σημασία. Για να δημιουργήσεις κατι, πρέπει να το νιώθεις σημαντικό, ακομα κι αν ειναι μικρό, ασήμαντο. Θα ρθει η ωρα του κάθε πράγματος.

  6. Το «έργο» δεν το έχω δει, είναι αλήθεια. Αλλά έχω δει δείγματα γραφής, οπότε μπορώ να έχω εικόνα. Και ίσως, απλά, να έχω εμπιστοσύνη στην κρίση μου 😉

  7. @ Τζονάκο, η ώρα του κάθε πράγματος θα’ρθει, εμείς θα είμαστε εδώ? 🙂

    @ Δάσκαλε, η ψήφος εμπιστοσύνης καταμετρήθηκε και έγειρε θετικά τη ζυγαριά αυτοπεποίθησης! Ευχαριστώ και χρωστάω κέρασμα!
    Αλλά…εεεε… το «έργο», δεν είναι γραπτό…:-)
    Είπαμε, είμαι ψωνάρα αλλά όχι και τόσο ώστε να ονομάσω «έργο» ένα ποστ μου! (και όχι, δεν ψαρεύω κοπλιμέντα) 🙂
    (Για μια ενδυματολογική πρόταση πρόκειται)

  8. Το «δείγμα γραφής» δεν είναι κατ’ανάγκη γραπτό, έτσι δεν είναι; Άλλωστε αν περιλαμβάνεται κέρασμα δε θα τα χαλάσουμε, αλίμονο!

    Σοβαρά τώρα, καλή τύχη κι όταν γίνει η επίδειξη και αν μείνουν προσκλήσεις, μη με ξεχάσεις 🙂

  9. Έτσι είναι καλή μου λουλουδένια! (καλήμερα!!!)μου θυμίζεις λίγο έναν ήρωα (εκείνος ήταν άντρας βέβαια) αλλά είχε κι αυτός το ίδιο πρόβλημα με σένα…του Μ.Λουντέμη (τον Άρη Βεργωλή)….κι εκείνος έτσι κυνηγούσε την μεγάλη έμπνευση να τη πιάσει αλλά αυτή δε πήγαινε ποτέ σε κείνον!!!!…..μόλις τη πλησίαζε λίιιιιγο εκείνη έφευγε μακριά σα τη πεταλούδα….που πετάει ανάλφρα από το ένα λουλούδι στο άλλο……..Όμως….κάποια στιγμή μπήκε στη ζωή του ο μεγάλος έρωτας…..και μαζί του μπήκε και η έμπευυση και από τότε έγινε ευτιχισμένος…αληθινά ευτιχισμένος……νομίζω ίσως να χρειάζεσαι κι εσύ ένα μεγάλο έρωτα!…….ο έρωτας πάντα μας εμπνέει άσχετα αν στο τέλος μείνει και ανεκπλήρωτος τελικά…πολλοί γνωστοί συγγραφείς έγραψαν τα βιβλία τους όταν ζούσαν οι ίδιοι το μεγάλο τους έρωτα!………Με αγάπη,Ηλιαχτίδα.

  10. @ Δάσκαλε θα σ’ενημερώσω μ’ένα μέιλ γιατί δε λέει έτσι… 😉

    @ Καλώς την ηλιαχτίδα! Μακάρι, δε λέμε όχι σε τέτοια πράγματα!

    Κάτσε να φωνάξουμε το Τζονάκο που πιάνουν οι ευχές του να μου πει κανένα «άι ερωτεύσου», να δούμε άσπρη μέρα!

  11. αλλά, α-κρι-βώς έτσι…

  12. Αει ερωτεύσου παιδάκι μου …. 😉

  13. είδες που τελικά ήρθε και σε βρήκε χωρίς να το περιμένεις?
    και εγώ είχα πάντα αυτό το άγχος…όχι ακριβώς άγχος αλλά φόβο να μην σταματήσω να γράφω..τελικά αφέθηκα στον εαυτό μου…και όταν το θέλω πολύ,με βγάζει ασπροπρόσωπο…

    δεν λένε ότι όλα γίνονται για κάποιο λόγο?εγώ τείνω να πιστεύω ότι γίνεται για να δώσουμε περισσότερη σημασία σ’αυτά,που όταν μας συμβαίνουν δεν τους δίνουμε την πρέπουσα αξία…την αξία της στιγμής…την αξίας της δημιουργίας…

  14. τι εργο ειναι αυτο που γινεται με μυτες 4Β..γρηγορα βαλ το να το δουμε..
    :)))

  15. @ Dawkinson, καλώς ή κακώς κάπως έτσι.. 🙂

    @ Τζονάκο, ελπίζω να μην πιάνουν μόνο όταν έχεις νεύρα οι ευχές σου… Ευχαριστώ και θα σ’ενημερώσω αν…

    @ Anyone, δεν ξέρω αν όλα γίνονται για κάποιο λόγο.. είναι μοιρολατρικό αυτό. Θα λεγα πως σε όλα αυτά που γίνονται, μπορούμε να βρούμε ένα σκαλί για να πάμε πιο πάνω, πιο κάτω.. εξαρτάται..

    @ Φεγγαροαγκαλιασμένη (δε σ’έχει πιάσει η μέση σου να κουβαλάς ολόκληρο φεγγάρι?) όσο πιο μαλακή η μύτη, τόσο καλύτερο το αποτέλεσμα! Θα το δουν αυτοί που χρειάζεται να το δουν.. 😉

  16. «Η τέχνη είναι δράση κι ο θεατής αντίδραση» Αυτό μου άρεσε!~

  17. Πώς μπορούμε να υπάρξουμε χωρίς το κενό;

    Απλά διαπιστώνει τώρα πως μέρος του κύκλου της δημιουργικότητάς σου ήταν και το κενό.

    Τώρα που ήρθε η κυρία με τις μύτες των μολυβιών μην την αφήσεις να φύγει έτσι εύκολα!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: