Just another day in paradise

Δύο σκηνές μου έχουν μείνει από το σήριαλ «Αναστασία». Η πρώτη είναι μια ερωτική, εκείνη καθισμένη πάνω στον τύπο, ο οποίος είναι καθισμένος στο κάθισμα του οδηγού. Το κεφάλι της απέχει καμιά εικοσαριά εκατοστά από την οροφή του αυτοκινήτου. Πάντα αναρωτιόμουν… πόσο κοντή είναι αυτή ή πόσο ψηλό το αυτοκίνητο. Δεν έμαθα ποτέ αλλά οι έρευνες συνεχίζονται.

Η δεύτερη είναι όταν ο Κούρκουλος ανεβαίνει στη μηχανή και φτάνει σ’ένα γκρεμό, όπου κοιτώντας το άπειρο βγάζει μια σπαρακτική κραυγή πόνου και θυμού.

Πολλές φορές θα ήθελα να βρεθώ σ’εκείνο το γκρεμό, να ουρλιάξω κι εγώ, να φύγει από μέσα μου η αρρώστια. Αλλά μου φαίνεται γελοίο να πάρω το αυτοκίνητο, να κάνω τη διαδρομή, να παρκάρω κ μετά να σταθώ πάνω από την άβυσσο και να φωνάξω.
Πολύ θεατρικό και το θέατρο χρειάζεται θεατές για να υπάρξει.

Θέλω να κρυφτώ σ’ένα μαλακό πάπλωμα και να κλάψω μέχρι να νιώσω χαρούμενη.

Αλλά θα προτιμήσω να βγω στους δρόμους, να κάνω ό,τι έχω να κάνω, να δω όποιους έχω να δω και να πω ό,τι δεν χρειάζομαι να πω.

Θα βγω στους δρόμους και θα’χω το νου μου…

Γιατί απόψε, όσο ποτέ άλλοτε, έχω ανάγκη από μία ψευδαίσθηση.
Έστω και δανεική…

~ από paperflowers στο 17 Οκτωβρίου, 2007.

18 Σχόλια to “Just another day in paradise”

  1. Τι ωραία που περνάμε εδώ στον παράδεισο!
    Γύρισα σπίτι μ’ένα κουτί εκλαίρ και την ψευδαίσθηση ότι δεν παχαίνουν…!

  2. εγω παλι εφαγα ενα ολοκληρο πακετο μπισκοτα..μα και βεβαια δεν παχαινουν!!

  3. Αγαπημένη μου! Δε μπορείς να φανταστείς πόσο ίδια αναγκη έχουμε! Να κρυφτώ οπουδήποτε να κλάψω αλλα και από την άλλη να βγω και να ζήσω την καθημερινότητά μου με ή με αυτούς που θέλω-με θέλουν.

    Και ναι μπορεί όχι χθες 17/10 που το πόσταρες αλλά ειδικά σήμερα 18/10 έχω την ανάγκη από μια ψευδαίσθηση!

    Είναι τυχαίο το ποστ σου; Η λογική μου μου λέει ΝΑΙ .. η φαντασία μου λέει ΟΧΙ.

  4. Αγαπημένη πτώση, δεν ξέρω τι είναι τυχαίο, πάντως σήμερα εσένα σκεφτόμουν! Συγκεκριμένα κάποια ποστάκια σου που θα μπορούσα να τα αντιγράψω και να τα ανεβάσω αυτούσια! Μιλάμε για τρελή ταύτιση!
    Και ναι, σήμερα είναι χειρότερα από χθες…
    Έχουν περισσέψει κάτι εκλαιράκια, κερνάω 😉
    Θα φέρει και το φεγγάρι η από πάνω (μαζί με τα μπισκότα) και θα κυλιστούμε στην αμαρτία!
    Να πάνε όλα να γαμηθούνε!

  5. Εγώ τα βρίσκω αισιόδοξα αυτά, αν δεν υπάρχει παθητικότητα καταλήγουν σε κάτι καλό, τουλάχιστον εκτονώνεσαι κι η εκτόνωση δεν είναι ψευδαίσθηση.

    Κακώς δεν εβλεπα αυτό το σήριαλ

  6. Καλημερα,
    δεν σε ξερω, αλλα καταλαβαινω απολυτα αυτη την αναγκη για μια ψευδαισθηση- ισως γιατι ετσι αισθανομαι και εγω το τελευταιο διαστημα- ναι θελω να ουρλιαξω, μηπως και φυγει απο μεσα μου ο πονος και το παραπονο- ναι θελω να κρυφτω μεσα στο παπλωμα μου, να νομισω για λιγο οτι κρυβομαι απο ολα αυτα που με πνιγουν-
    που με κανουν να μην ειμαι εγω-
    να χανεσαι καπου στην διαδρομη…
    δεν σε ξερω, αλλα μ’ αγγιξες με λιγες γραμμες-
    καλη σου μερα και παλι.

  7. @ dredd, παθητικότητα ε…? ας μην ανοίξουμε αυτή τη συζήτηση…

    @ lia δεν μπορώ να πω ότι χαίρομαι που σε άγγιξε το ποστ, γιατί δεν είναι κ ευχάριστα όλα αυτά, αλλά καλημέρα κ σε σένα!

  8. Εσύ πάντως δεν δείχνεις για παθητικό άτομο γραπτώς, το αντίθετο μάλλον.

  9. η Αλικάκη είναι πολύ κοντή, είναι λογικό αυτό που λες!

    🙂
    μπήκε και στο προηγούμενο πόστ….σόρρυ

  10. Πρώτον, η Αλικάκη είναι πιο κοντή κι απ’ τα ραδίκια. Και όοοοχι, δεν ψήλωσε από «τότε», από την «Αναστασία». Μπορείς να το διαπιστώσεις και τώρα στα «Υπέροχα Πλάσματα». (Εμένα πάντα μου άρεσε αυτή η τύπισσα. Από τότε, από το ερωτικό τρίγωνο)
    Δεύτερον, από τους Κούρκουλους, προτιμώ τον πατέρα του (δαγκωτό). Βρέχει φωτιά στη στράτα μου, όχι άλλο κάρβουνο και τέτοια…
    Τρίτον, όποιον πετύχω και ισχυριστεί πως τα γλυκά παχαίνουν, θα τον σπάσω στο ξύλο.
    Τέταρτον, προχθες το βράδυ, έτρωγα εναλλάξ πατατάκια με ξύδι και μια πανακότα.
    Συμπέρασμα: χρειαζόμαστε επειγόντως μια ψευδαίσθηση. Έστω και δανεική.
    Έβαλα στο DVD τον «Ταχυδρόμο χτυπάει πάντα 2 φορές».
    Και μούσκεψα. Στο κλάμα.
    Μεταξύ άλλων…
    Εναλλακτικά, μπορείς να κάνεις το ίδιο με την «Καζαπλάνκα» ή τον
    «Άγγλο Ασθενή».
    Φιλάκι. Θεραπευτικό.

  11. Paperflowers, me megalh moy xara na dw poio post briskeis aytoysio me ena post pou tha mporoyse na einai kai diko soy!

    P.S. Amarties mono stis oinoposies kai sta kreata ta pshta (gourounopoula, giosa, paidakia, ola ta eis -lipos)

    Ta sebh moy

  12. Καλημέρα… Όλοι την χρειαζόμαστε την ψευδαίσθηση, μερικές στιγμές πιο πολύ. Και άντε, πάμε για κανένα ποτό, να φύγει το ψέμμα και να μείνει η αίσθηση. 🙂

  13. ?

  14. Επιτελους μπορω να σχολιασω.Τοσο καιρο αδυνατουσε το συστημα

    στην παρουσα φαση ομως το μονο που θελω να σου πω ειναι μια καλησπερα!

    υγ. οι ψευδαισθησεις ειναι απαραιτητες στη ζωη μας και ολοι εχουμε απο μια 🙂

  15. Γεια σου αυρούλα! Δεν ξέρω τι είχε το σύστημα κ δεν σ’αφηνε να σχολιάσεις, αλλά χαίρομαι που του πέρασε!

    @ Ναι, είναι απαραίτητες κ δεν ξέρω αν φτάνει μόνο μία…! 😉

  16. Κάποτε είχα ζητήσει, στη δουλειά, να μάς φτιάξουν ένα «scream room», ένα ηχομονωμένο δωμάτιο όπου θα μπορούσαμε να ουρλιάξουμε με την ησυχία μας.

    Δε μού απάντησαν.

  17. Thrass, όχι Thras…

  18. Αν σας το φτιάξουν, ειδοποίησέ με να στείλω ένα βιογραφικό…
    😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: