Για σένα που δεν είσαι…

Δεν υπάρχεις. Είναι πού πιθανό να μην υπάρξεις ποτέ. Είναι σίγουρο πως δεν θα υπάρξεις ποτέ. Η ομορφιά σου θα παραμείνει ατόφια και τέλεια σ’ένα κόσμο ενδεχόμενο, αλλά όχι αληθινό.
Εγώ κι εκείνος σε μια ένωση απόλυτη και οριστική. Μη αναστρέψιμη.

Εκείνος ήταν και είναι ένα μυστήριο μυστικό. Αυτή είναι η γοητεία του. Να παραμένει ένα μυστικό που δεν θα μαθευτεί ποτέ από μένα. Αυτή τη γοητεία σ’έχω τάξει να κληρονομήσεις, αυτή είναι και η μόνη μου (αυτοεκπληρουμενη) προσδοκία από σένα. Από όλες τις άλλες σε απαλλάσσω, μέσω της μόνης ανιδιοτελούς ίσως, πράξης που μπορώ να σου αφιερώσω.

Σε σκέφτομαι κάποιες φορές… Έχω ακούσει το κλάμα σου, έχω χαμογελάσει με την αδεξιότητά σου, έχω μυρίσει το άρωμά σου… Σ’έχω φανταστεί να φοράς πορτοκαλί καπέλο. Σου πηγαίνει πολύ. Έχω συγκινηθεί με το πρώτο σου βήμα και σου’χω πει δύο παραμύθια. Το σίγουρο είναι πως για σένα, θα ήμουν περήφανη.

Κάποτε, ένας άνδρας που ήθελε πολύ να γίνει πατέρας σου, μου είπε πως μια γυναίκα που αρνείται να γεννήσει, αποστατεί από τη φύση της. Μπορεί και να είναι αλήθεια αυτό. Ούτε εκείνος, ούτε εγώ θα μάθουμε ποτέ. Ούτε εσύ. Αλλά εσύ θα ήσουν αγόρι και θα σε μάθαινα να μη λες τέτοιες ευκολίες στα κορίτσια.
Ίσως και να σου εξηγούσα πως μια γυναίκα που αρνείται να γεννήσει, έχει σταματήσει να τρέφει την ελπίδα πως θα γινόταν καλή γονέας. Έχει παραιτηθεί από την ιδέα να προσπαθήσει γιατί δεν αισθάνεται άνετα με την πιθανή μετριότητα αυτής της πραγματικότητας.
Θα σου εξηγούσα πως μια γυναίκα που αρνείται να γεννήσει, μάλλον αντιστέκεται στην αιμομεικτική διάθεση που της δημιουργεί η μοναξιά. Γιατί πάντα φαντασιώνεται τον υιό της ως τον ιδανικό άντρα. Και γνωρίζει εκ των προτέρων πως δεν θα γίνει ποτέ ερωμένη του.
Θα σου εξηγούσα πως μια γυναίκα που αρνείται να γεννήσει, έχει βρει έναν άλλο τρόπο να αφήνει ίχνη πίσω της. Και δεν χρειάζεται να απολογείται που θα αρκεστεί σ’αυτά.

Χαιδεύω, αγκαλιάζω, τσακώνομαι, θηλάζω, διδάσκω, νοιάζομαι, μαθαίνω, πονάω, μαγειρεύω, συζητώ, γελάω, κλαίω, φροντίζω, απολαμβάνω, αλλάζω…
Παίζω με την προοπτική και τη φαντασίωση.

Φαίνεται παράλογο, αλλά θα σε θυμάμαι πάντα…

~ από paperflowers στο 7 Μαΐου, 2007.

12 Σχόλια to “Για σένα που δεν είσαι…”

  1. Οι λέξεις ήταν: ομορφιά, αποστάτης, βήμα, άρωμα, ίχνος.
    Η προτροπή, του shatterd heavens.

  2. (.) (.)
    , 0
    , ~

  3. καιρό είχα να διαβάσω κάτι άμεσα όμορφο

  4. Ναι, είναι πολύ όμορφο…
    Ήθελα να γράψω κάτι, αλλά δεν ξέρω πια αν έχει νόημα…

  5. παρα πολυ ομορφο!Καποια πραγματα ειναι καλυτερα να μενουν στην φαντασια μας. Οπως λες ειπες κι εσυ, μετριοτητα της πραγματικοτητας απλα δεν τους αξιζει.

  6. Τζάμπα σου κάνω μαθήματα html μου φαίνεται! Πάλι μου βγήκαν τα μάτια για να διαβάσω το post σου! Έχε χάρη που όντως άξιζε τον κόπο η προσπάθεια! 😉
    Ωραίο κείμενο… Και δυνατό… Κι ένα θέμα που πονάει γενικώς… Μου θύμισε το Γράμμα σ’ένα παιδί που δε γεννήθηκε ποτέ, της Οριάνα Φαλάτσι… (κλάμα με αυτό το βιβλίο…)

  7. Πάρα πολύ όμορφο..Όντως, κάποια πράγματα αν δεν πρόκειται να γίνουν όπως πρέπει, όπως τα θέλουμε, ίσως καλύτερα να μην γίνονται ποτέ.

    http://tsirko.wordpress.com

  8. Για να συνεχίσω το παιχνίδι, θα πω ευχαριστώ για τα όμορφα σχόλια! 🙂
    Κ ευχαριστώ τους νέους για την επίσκεψη…

    > Αρίστη, τα μεγάλωσα λίγο τα γράμματα γιατί μεγαλύτερα δεν ταιριάζουν με το template.. όσο για το θέμα, είναι ένα πακέτο που αργά ή γρήγορα οι περισσότερες από μας το τρώμε. Εγώ μας εύχομαι, ό,τι κ αν αποφασίσουμε, να μην μετανιώσουμε όταν θα είναι αργά.

    > Katouli και παρείσακτε, αν όλοι ακολουθούσαμε την προτροπή σας, δεν θα έκανε κανείς παιδιά! Για να μην πω ότι δεν θα έκανε τίποτα απολύτως (μετά την πρώτη δοκιμή ίσως)!
    Πάντως οι προσδοκίες είναι συχνά οι τοίχοι των προσωπικών μας φυλακών, καλό είναι να απαλλαγούμε..

  9. Έθιξες ένα θέμα που καίει, όμορφα και ποιητικά.

  10. Το παιδί δεν είναι η συνέχειά μας.
    Το παιδί είναι μια ψυχούλα, που στην αρχή μοιάζει με παιγνίδι, σαν αυτά που παίζαμε μικρές με τις κούκλες μας.Στη συνέχεια έρχεται η τεράστια ευθύνη, τα ερωτήματα αν είσαι καλή μάνα, η τιμωρία για την επιλογή σου αν η σχέση μέσα στην οποία γεννήθηκε απέτυχε …παρ’ ολα αυτά εσύ μένεις εκεί δεμένη με τη χαρά της ζωής σου, ακόμα κι αν πνίγεσαι μέσα στο παγιδευμένο εγώ σου..
    Για όλους τους άλλους πέτυχες τον προορισμό-διαιώνιση του είδους
    Εσύ όμως?

  11. «…αλλάζω΄…»

    Πολύ καλό για να είναι αληθινό. Γιατί όταν αλλάζεις ο κόσμος ακόμα μένει κολλημένος στα παλιά. Αι σιχτίρ, συγχήστηκα.

  12. Apla uperoxo.To eniwtha na bgainei apo mesa sou kai oxi san na einai paixnidi.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: