Αν ξυπνήσεις δεν υπάρχει γυρισμός

Ξυπνάς μουδιασμένος έπειτα από βαθύ ύπνο, με σκόρπιες αναμνήσεις από τους εφιάλτες που είδες. Νιώθεις ένα αδιόρατο σφίξιμο στο λαιμό και δεν αναπνέεις εύκολα. Αναδεύεσαι αργά, δειλά και ανοίγεις αβέβαια τα μάτια. Σκοτάδι…
Στέκεσαι στα αδύναμα πόδια σου και ψηλαφίζεις τους τοίχους γύρω σου. Είναι ζεστοί, κρύοι, απαλοί, τραχείς και όταν τα μάτια σου προσαρμοστούν στην έλλειψη φωτός, αντιλαμβάνεσαι έκπληκτος ότι είναι μαύροι.
Δεν θέλεις να ζεις σ’ένα μαύρο δωμάτιο.
Επανάσταση…
Αρχίζεις να τους τρίβεις με τις παλάμες σου, να φύγει η μαυρίλα, αλλά δεν φεύγει. Τους γρατζουνάς με τα νύχια σου κι αυτά ματώνουν αλλά το μαύρο έχει πια όμορφες μελιτζανί γραμμές. Παίρνεις θάρρος και χρώμα και πέφτεις με τα μούτρα στη δουλειά. Βάφεις λευκό και κόκκινο και κίτρινο και λαχανί και εκάιγ και κροκί και λιλά και όσο περνάει ο καιρός και νιώθεις σιγουριά, τόσο πιο εκλεπτυσμένα είναι τα χρώματα που κατασκευάζεις, τόσο πιο όμορφα.
Παράδεισος…
Το δωμάτιο αρχίζει να γεμίζει αναθυμιάσεις κι από μεθυστικές γίνονται αποπνικτικές. Το σφίξιμο στο λαιμό δυναμώνει και σε φοβίζει. Αρχίζεις να χτυπάς τους τοίχους, να σκάβεις, να τρυπάς γιατί θέλεις αέρα και ήλιο για ν’αναπνεύσεις, για να στεγνώσουν τα χρώματα και ν’ακουμπίσεις ελεύθερα στους τοίχους, να κυλιστείς στον παράδεισο που έφτιαξες.
Εισβολή…
Ο καθαρός αέρας σοκάρει τα πνευμόνια σου και τυφλώνεσαι από το φως. Κλείνεις τα μάτια γιατί δεν το αντέχεις και χάνεσαι στο κόκκινο που βλέπεις πίσω από τα βλέφαρά σου. Νιώθεις τη ζέστη να χαιδεύει το δέρμα σου, νιώθεις λεπτομερώς τη λειτουργία του οργανισμού σου, νιώθεις μια προσμονή ανάμεσα στα πόδια σου.
Αναγέννηση…
Ανοίγεις τα μάτια και αντικρύζεις έναν διαφορετικό κόσμο. Κοιτάζεις γύρω αποσβολωμένος γιατί κάθε τι νέο είναι μια μεγάλη, σημαντική αποκάλυψη. Δειλά, κινείσαι, επεξεργάζεσαι, παρατηρείς, γνωρίζεις, αναγνωρίζεις. Κι αποκτάς όλο και μεγαλύτερη σιγουριά στις κινήσεις, στις μετακινήσεις, στις ανακινήσεις, προσέχοντας πάντα να μη διαταράξεις κάτι που δεν ξέρεις τι είναι αλλά ξέρεις ότι υπάρχει.
Ανησυχία…
Καθώς το βλέμμα σου εμβαθύνει και διακρίνει τις λεπτομέρειες, τόσο δυσκολεύει η αναπνοή. Ακούς έναν αδιόρατο ήχο και γυρίζεις το κεφάλι σου. Κάτι που αργότερα θα μείνει σε αργή κίνηση, εντυπωμένο στο μυαλό σου. Βλέπεις την αλυσίδα θαμμένη στο πάτωμα και ακολουθείς απορημένος με το βλέμμα σου την άκρη της ώσπου αυτή χάνεται πίσω από τα δάκρυά σου.
Κλείνεις τα μάτια γιατί δεν χρειάζεται να δεις άλλο. Ξέρεις, πάντα ήξερες, ότι η μια της άκρη είναι θαμμένη στο πάτωμα και η άλλη τυλιγμένη γύρω απ’το λαιμό σου.
Φόβος…
Μπορείς να μείνεις εκεί, να ερωτευτείς τον εαυτό σου, να τον παντρευτείς, να κάνεις παιδιά μαζί του, να γεράσεις και να πεθάνεις.
Μπορείς να σπάσεις τα κόκαλά σου προσπαθώντας να ξεριζώσεις την αλυσίδα από το πάτωμα, ν’ανοίξεις έναν κρατήρα όταν το καταφέρεις, να πέσεις μέσα, να περιπλανηθείς σε σκοτεινά βάθη, να σκαρφαλώσεις ασθμαίνοντας πάλι έξω, να θεραπευτείς από τα τραύματά σου, να ερωτευτείς τον εαυτό σου, να τον παντρευτείς, να κάνεις παιδιά μαζί του, να γεράσεις και να πεθάνεις.

~ από paperflowers στο 31 Μαρτίου, 2007.

18 Σχόλια to “Αν ξυπνήσεις δεν υπάρχει γυρισμός”

  1. Στ Φυσική ισχύει αυτό. «Η ταχύτητα μπορεί να είναι μηδεν και την ίδια στιγμή η επιτάχυνση να είναι διάφορη από το μηδέν». Καλό μήνα να έχουμε.

  2. Στη φυσική ήμουν σχεδόν άσχετη αλλά κάτι μου λέει αυτό..
    καλό μήνα!

  3. Η φυσική μερικές φορές έχει ενδιαφέρον… Το καλύτερο είναι η ταχύτητα διαφυγή πάντως.

    Καλό μήνα κι από μένα.

  4. Επηρεασμένη από το Half Nelson που είδα απόψε, είδα και το post σου και έδεσε…

    Κάνουμε κύκλους και είμαστε ανήμποροι να δράσουμε έξω από τον παράδεισο ή την κόλαση – φυλακή που δημιουργούμε γύρω μας. Τουλάχιστον όμως μοιραζόμαστε την εμπειρία…

  5. @ Παιδιά μην το παρακάνουμε με τη φυσική… είπαμε, είμαι άσχετη!
    welcome δάσκαλε!
    @ severin το γεγονός ότι είμαστε απόλυτα μόνοι, όντως δε μας απαγορεύει να μοιραστούμε πράγματα.
    Στην κόλαση ή στον παράδεισό μας όμως, ακόμα και στη φυλακή μας, είναι σημαντικό να είμαστε ελεύθεροι. Κ αυτό γίνεται μόνο αν αντικαταστήσουμε την ασυσίδα που μας έβαλαν στο λαιμό, με μια δική μας, στο χρώμα που μας αρέσει τουλάχιστον!

  6. Καλώς σε βρήκα, paperflowers. Και καλή συνέχεια.

  7. «Κ αυτό γίνεται μόνο αν αντικαταστήσουμε την ασυσίδα που μας έβαλαν στο λαιμό, με μια δική μας, στο χρώμα που μας αρέσει τουλάχιστον!»

    Κόκκινη;

  8. Γιατί όχι… κόκκινη μια χαρά θα είναι! Αρκεί να μη φοράς άλλα κοσμήματα για να μη βαρύνει το σύνολο! Κομψότις πάνω απ’όλα!

  9. Κοσμήματα; Ε όχι κι έτσι..μην μας περάσουν για κάτι άλλο 🙂
    Ίσως κανένα χάρτινο τριαντάφυλλο..

  10. Μόλις τα νέα για τον θάνατο του Νάρκισσου διαδώθηκαν, οι Νύμφες μαζεύτηκαν στην λίμνη για να θρηνήσουν για το χαμό του. Εκεί, ακριβώς στο σημείο στο οποίο είχε πνιγεί ο Νάρκισσος, βρήκαν ένα πανέμορφο λουλούδι, και δίπλα του το πνεύμα της Λίμνης, με μορφή νεαρής γυναίκας να κλαίει και να θρηνεί για την τεράστια απώλεια.

    Οι Νύμφες έτρεξαν κοντά της και άρχισαν να την παρηγορούν, λέγοντας πως το όμορφο λουλούδι που φύτρωσε θα τους θύμιζε για πάντα την θεϊκή ομορφιά του. Τότε το πνεύμα της Λίμνης σταμάτησε να κλαίει, και ρώτησε με απόρια:

    -Μα ήταν όμορφος ο Νάρκισσος?

    «Αλλοίμονο!» απάντησαν οι Νύμφες. «Εσύ θα έπρεπε να το ξέρεις καλύτερα απο όλες μας, αφού στα δικά σου νερά κοιταζόταν όλη μέρα»

    Η Λίμνη έμεινει για λίγο σιωπηλή.

    «Θα μου λείψει ο Νάρκισσος, αλλά δεν είχα καταλάβει πως ήταν όμορφος. Θα μου λείψει, γιατί μέσα στα τεράστια μάτια του έβλεπα την αντανάκληση της δικής μου ομορφιάς»

  11. Χμμ.. δεν ξέρω πώς να εκλάβω το σχόλιό σου..
    Θα το σκεφτώ άλλη στιγμή γιατί τώρα ο εγκέφαλός μου λειτουργεί με προσωπικό ασφαλείας..! 🙂

  12. Με την ησυχία σου, δεν θα φύγει. Απλά μου αρέσει να απαντάω στις ιστορίες με ιστορίες, και αυτή ήταν η πιο κατάλληλη 🙂

  13. Χμμ.. το θέμα είναι ότι το ποστ δεν έχει σχέση με το ναρκισσισμό…

  14. φιουυυ …(σκουπιζει τον ιδρωτα απο το μετωπο)

    Πρεπει να βγεις εξω να το διακεδασεις λιγακι βρε παιδι μου..

  15. Ούτε το σχόλιο μου έχει σχέση με τον ναρκισσισμό. Ειρωνικό ίσως, καθώς ο Νάρκισσος όντως αναφέρεται σαν ένας απο τους πρωταγωνιστές, όμως αυτή δεν είναι η ιστορία του. Η μικρή αυτή ιστορία διαπραγματεύεται το πως κάτι για το οποίο είμαστε τόσο σίγουροι και απόλυτοι, κάτι το οποίο φαντάζει δεδομένο, όπως η ομορφιά του Νάρκισσου, στα μάτια κάποιου άλλου μπορεί να έχει μια εντελώς διαφορετική ποιότητα. Και αυτό δένει με τη δική σου ιστορία ως εξής: αυτό το οποίο εσύ θεωρείς Παράδεισο για κάποιον μπορεί να είναι Φόβος. Αυτό που για εσένα είναι Φόβος, κάποιος μπορεί να θεωρεί πως είναι Παράδεισος. Στο τέλος όμως, ανεξάρτητα από το τι πιστεύεις, ο Νάρκισσος θα παραμείνει νεκρός, και δε θα σου μείνει να κάνεις τίποτα άλλο παρα «να ερωτευτείς τον εαυτό σου, να τον παντρευτείς, να κάνεις παιδιά μαζί του, να γεράσεις και να πεθάνεις.»

  16. @ art attack thanks για τη συμβουλή! Θα το εφαρμόσω!
    @ shattered συμφωνώ. Η αλήθεια του κάθε πράγματος, είναι στα μάτια του παρατηρητή.. Δεν έχει νόημα να καταλάβουμε τι εννοεί ο «ποιητής», γιατί το εννοεί για τον εαυτό του.
    Αντίστοιχα και ο σχολιαστής. 🙂

  17. Μην είναι ο έρωτας; Μην είναι ένα σοκ; Μην είναι ηλεκτροσόκ; Τι είναι;

  18. @ ptwsh: ένα τασάκι (παρεπιπτόντως,πληροφορηθηκα ότι στα τούρκικα «τασάκι» σημαίνει «αρχίδι»-άσχετο,όπως η γενικότερη δομή αυτού του σχολίου) μεγάλης χωρητικότητας με ενσωματωμένο ανεμιστήρα στον πάτο…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: