Πέντε λέξεις σε μια ιστορία

O τίτλος του έργου ήταν «Σαρδανάπαλος. Άνθρωπος τρυφηλός και εις τας ηδονάς έκδοτος». Οι πρόβες άρχιζαν στις 5.00 το απόγευμα και εκείνος ήταν εκεί από τις 3.00, να περιφέρεται πάνω στη σκηνή, να δοκιμάζει φωτισμούς, να διαβάζει ξανά και ξανά τις σημειώσεις με τις σκηνοθετικές οδηγίες και να ευχαριστεί το θεό που επιτέλους θα ανέβαζε την πρώτη του επαγγελματική παράσταση.
Τι κι αν δεν είχε διαλέξει αυτός τον πρωταγωνιστή? «Είναι καλός, θα δεις… Και με τη δική σου βοήθεια θα γίνει καλύτερος… Mην το βλέπεις σαν ρουσφέτι, αν δε σου κάνει δεν τον κρατάς. Εσύ κάνεις κουμάντο»!
Εγώ κάνω κουμάντο! Δική μου είναι η παράσταση, ό,τι θέλω κάνω. Είναι νόμος πως οι παραγωγοί δέχονται μόνο δύο όχι. Θα κρατήσω τα δικά μου για κάτι πιο σημαντικό.
Είχε πάει 4.30 και οι ηθοποιοί είχαν αρχίσει να έρχονται για ζέσταμα. Τους κοιτούσε από τη σκοτεινή πλατεία, ν’ανεβαίνουν στη σκηνή, να κάνουν ασκήσεις φωνητικής και να τεντώνουν τα μέλη τους επαναλαμβάνοντας άηχα το κείμενό τους.
Τι κι αν πληρώνονταν με ψίχουλα? Έμοιαζαν ευχαριστημένοι και μόνο που συμμετείχαν σε μια τέτοια παράσταση τελικά… «Άσε με εμένα να κανονίσω τα οικονομικά τους. Οι ηθοποιοί είναι ψώνια και σένα θα σε ξεπαραδιάσουν. Άσε τα κομμουνιστικά που μου λες τόση ώρα. Αυτοί την πείνα τους τη χορταίνουν με τον προβολέα και το χειροκρότημα. Βέβαια αν εσύ θέλεις να τους πληρώσεις καλά… τι να πω εγώ… Εσύ κάνεις κουμάντο»!
Εγώ κάνω κουμάντο! Δική μου είναι η παράσταση, ό,τι θέλω κάνω. Είναι νόμος πως οι παραγωγοί δέχονται μόνο δύο όχι. Θα κρατήσω τα δικά μου για κάτι πιο σημαντικό.
Ο σκηνογράφος ήρθε κουνώντας στον αέρα τα σκίτσα του. «Γεια σου αγάπη μου» του είπε «σκέφτηκα ένα καταπληκτικό πράγμα για το κρεβάτι. Θα κάνω μια σύνθεση από κλαδιά λυγαριάς που έχουν και βουκολικό συμβολισμό και αυτό θα είναι το κεντρικό στοιχείο του σκηνικού. Από πάνω θα ρίξουμε πέπλα, πέταλα λουλουδιών και ένα κατακόκκινο φως που θα το κάνει σουρεαλιστικά μπουρδελέ. Συμφωνείς αγάπη μου? Το θέλω πρόστυχο και βρώμικο! Τρέλα θα γίνει, άκου με που σου λέω! Συμφωνείς? Ο κόσμος θέλει σεξ, σεξ, σεξ! Ξέρω εγώ, είμαι παλιά… Μίλησα και με τον παραγωγούλη μας και ξετρελάθηκε με τις ιδέες μου! Αλλά αν δε σ’αρέσει, τι να κάνω μωρό μου, θα βάλω τον όμορφο κώλο μου κάτω και θα κάνω ό,τι θέλεις εσύ! Εσύ είσαι ο σκηνοθέτης, εσύ κάνεις κουμάντο αγάπη μου!
Εγώ κάνω κουμάντο! Δική μου είναι η παράσταση, ό,τι θέλω κάνω. Είναι νόμος πως οι παραγωγοί δέχονται μόνο δύο όχι. Θα κρατήσω τα δικά μου για κάτι πιο σημαντικό.
Τη μέρα της πρεμιέρας είχε τρομερό άγχος. Τίποτα δεν του άρεσε, τίποτα δεν ήταν έτοιμο, τίποτα δεν ήταν όπως το είχε φανταστεί. Αποτυχία… στην πρώτη του δουλειά απέτυχε οικτρά. Δεν έπρεπε να αφήσει τους άλλους να του λένε τι θα κάνει. Πολλές υποχωρήσεις, πολλά λάθη… Τόσος κόπος χαμένος… τόσα όνειρα χαμένα…
Το χειροκρότημα ήταν παρατεταμένο αλλά έτσι γίνεται στις πρεμιέρες. Όλοι χειροκροτούν, φωνάζουν ενθουσιασμένοι για το αποτέλεσμα και μετά μαζεύονται σε ημιυπόγεια κουτούκια για να θάψουν ό,τι είδαν, άκουσαν, φαντάστηκαν…
«Λοιπόν κύριε σκηνοθέτα? Ευχαριστημένος? Πήγαμε καλά, ε? Θα έχει επιτυχία το έργο, ξέρω εγώ! Θα γίνεις φίρμα και δεν θα μας μιλάς σε λίγο… Τα ‘χω ζήσει αυτά πολλές φορές. Βοηθάς τους νέους, τους συμβουλεύεις, τους χρηματοδοτείς και μόλις πιάσουν την καλή αρχίζουν τα μα και τα πως και τα όχι. Πριμαντόνες γίνονται όλοι τους και ξεχνάνε πως αν δεν ήμουν εγώ, τώρα θα ζητιάνευαν για να γίνουν βοηθοί σε βίντεο κλιπ…Λοιπόν δε μου είπες, ευχαριστημένος»?
ΟΧΙ
«Αααχ, εσείς οι καλλιτέχνες, ποτέ δεν είστε ευχαριστημένοι… Τα έχετε όλα, δουλειά, χρήμα, αναγνώριση και ποτέ δε λέτε δόξα τω θεώ που βρίσκομαι εδώ που είμαι. Πάντα θέλετε κάτι παραπάνω… «
……
«Λοιπόν, εκείνο το πουτανάκι η Παυριανού, μου είπε να πάμε για φαί. Την έχεις γνωρίσει»?
ΟΧΙ
«Καλή καριόλα κι αυτή. Έχει περάσει πολλά κρεβάτια μέχρι να γίνει πρωταγωνίστρα. Τώρα μας το παίζει σοβαρή. Εγώ τη γνώρισα τελευταία που έγινε φίρμα και δε μου κάθεται να της ρίξω έναν η πατσαβούρα. Τέλος πάντων, την ψήνω να παίξει στο επόμενο έργο. Έλα κι εσύ να τη γνωρίσεις μπας και στρώσουμε καμιά καλή δουλίτσα, εντάξει?
Θα έρθεις»?
Χαρά μου…

~ από paperflowers στο 16 Μαρτίου, 2007.

5 Σχόλια to “Πέντε λέξεις σε μια ιστορία”

  1. Γράφεις όμορφα, αν και κάποια γραπτά σου σοκάρουν… Εχεις άλλη μία απάντηση…

  2. Καλοοοό, πολύ καλοοοό….

  3. Κάπως έτσι κατέστρεψαν ένα κομμάτι ενός κολλητού μου που είχε παρουσιαστεί στο μέγαρο σε διαγωνισμό σύνθεσης πριν 3 περίπου χρόνια.Μόνο που εκεί ο Λαμπράκης (ο καργιόλης διευθυντής του μεγάρου) ούτε καν του έδωσε την ψευδαίσθηση ότι έχει τον έλεγχο της παράστασής του. Το βράδυ που παίχτηκε το κομμάτι όλα ήταν μισά, ο φωτισμός, οι κινήσεις των εκτελεστών επί σκηνής, οι νότες που έπαιξαν, φιάσκο.. στο τέλος, ο καθηγητής του (ο οποίος ήταν και ο μαέστρος εκείνο το βράδυ) είχε το θράσσος να του κάνει και παρατηρήσεις για το πώς ακούστηκε το κομμάτι στη συναυλία. Και ο κολλητός μου αρκέστηκε στο να ευχαριστήσει το Λαμπράκη και τους μουσικούς που του γάμησαν δουλειά ενός έτους σχεδόν.
    Μια μέρα πρόσφατα, βγαίνοντας από το μετρό για να πάω για δουλειά, συνειδητοποίησα ότι είχα εκπληρώσει τη μοίρα του μουσικού-και του καλλιτέχνη που παίρνει την τέχνη του σοβαρά εν γένει. «Η δουλειά μου βρίσκεται στη Λ.Συγγρού…»

  4. Τhanx axenbax κ southair!
    coffee η ιστορία δεν είναι αληθινή αλλά θα μπορούσε κάλλιστα να είναι. Συμβαίνει κάθε μέρα δυστυχώς…

  5. μολις βρηκα την ευκαιρια να διαβασω την ιστορια
    σου. Πολυ καλη και αληθοφανη!Μου αρεσε πολυ ο τροπος
    που γραφεις… Δυστυχως πραγματι αυτα γινονται
    καθε μερα…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: