ΑΓΑΠΗ

Αυτή η λέξη είναι το μεγαλύτερο βάσανο της ανθρωπότητας! Πόσοι θάνατοι, πόσες τραγωδίες, πόσες εξουσίες, προσδοκίες, πόσα όνειρα, πόσα δάκρυα κρύβονται μέσα σ’αυτά τα πέντε γράμματα…
Θυμάμαι πριν κάποια χρόνια, στο φουαγιέ ενός θεάτρου, δύο μάνες. Η μία πίστευε πως η ηρωίνη έφταιγε που έφυγε ο γιος της. Η άλλη πίστευε πως είχε θυσιάσει χρόνια δημιουργικής καριέρας για να μεγαλώσει μόνη τον αδιάφορο πια γιαυτήν γιο της. Άρχισαν να μιλούν. Για συναίσθημα. Για προσφορά. Για αγάπη…
– Εγώ, όταν ο γιος μου γύριζε σπίτι σε άσχημο χάλι και ορκιζόταν ότι θα κάνει αποτοξίνωση, έκοβα τα χέρια μου, τις φλέβες μου μπροστά του κι έλεγα «κουράγιο παιδί μου, να τα καταφέρεις αλλιώς θα πεθάνω μαζί σου» κι έτρεχε το αίμα και στο παρά πέντε με προλάβαιναν κάθε φορά.
– Εγώ, όταν το παιδί μου είχε χτυπήσει σε τροχαίο κι έμεινε τρεις μήνες στο νοσοκομείο, δεν έφυγα στιγμή από δίπλα του κι όταν πονούσε ήθελα να πονάω κι εγώ μαζί του και μάγκωνα το χέρι μου στα σίδερα του κρεβατιού και τα έσφιγγα μέχρι που δεν άντεχα άλλο και ούρλιαζα από πόνο και έρχονταν οι νοσοκόμες και με σταματούσαν.
– Εγώ, όταν ο γιος μου αρρώσταινε από τη στέρηση, κλεινόμουν σ’ένα δωμάτιο μαζί του και τον άφηνα να με χτυπάει, να με βρίζει, να με κλωτσάει, να με παρακαλάει μέχρι να ηρεμήσει. Έμενα εκεί χωρίς φαί και νερό να τον φροντίσω όσο χρειαζόταν. Μια φορά είχα χάσει δεκαεφτά κιλά.
– Εγώ, όταν έφυγε ο άντρας μου και ο γιος μου έπαθε κατάθλιψη, από την αγωνία μήπως κάνει κακό στον εαυτό του, δεν κοιμόμουν τις νύχτες επί ένα μήνα. Στεκόμουν έξω από την πόρτα του και στον παραμικρό θόρυβο κοίταζα να δω αν είναι καλά.
– Εγώ….
– Εγώ….
Στεκόμουν κοντά τους. Τις γνώριζα αυτές τις γυναίκες. Αλλά δεν άντεχα να τις ακούω πια. Θύμωνα με όλη αυτή την επίδειξη αγάπης και αφοσίωσης. Αηδίαζα με την ανάγκη τους πολεμήσουν η μία την άλλη για να βγάλουν τη νικήτρια. Τη μις Μάνα. Τη μις Είμαι Μια Αποτυχημένη Αλλά Ξέρω ν’ Αγαπάω Περισσότερο.
Έφυγα.
Ακόμα και σήμερα δεν μπορώ να ξεχάσω τα μάτια τους. Πληγές ανοιχτές ήταν κι από μέσα έσταζε πίκρα και παράπονο και θυμός. Αγαπούσαν όπως τις είχαν διδάξει ν’αγαπάνε. Τους είχαν πει ότι η πραγματική αγάπη νικάει τα πάντα.
Η αγάπη της μάνας για το παιδί της είναι αρχέτυπη, αδιαμφισβήτητη, απόλυτη, τους είχαν πει.
Και παρ’όλο που την ένιωθαν με όλη εκείνη την ένταση, δεν μπόρεσαν να νικήσουν ούτε τον εαυτό τους.
Και δεν ήξεραν γιατί…

~ από paperflowers στο 3 Μαρτίου, 2007.

2 Σχόλια to “ΑΓΑΠΗ”

  1. Δεν τους είπαν ότι η αγάπη είναι και το μέσον της κυριαρχίας σ’ αυτούς που αγαπούν. Θέλει κότσια ν’ αγαπάς και να αφήνεις τον άνθρωπό σου πραγματικά ελεύθερο.

    «If You Love Somebody Set Them Free» λέει το τραγούδι

  2. Πέρα από τον αστείο ανταγωνισμό της «μις Μαμά», τις λυπάμαι. Αγαπούν και φτάνουν στο σημείο να μην ξέρουν τί να κάνουν με αυτή την αγαπη και αυτοτραυματίζονται.
    Και ακόμα παραπέρα, η όλη αφήγηση μου θυμίζει απελπισμένο έρωτα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: