Αν…?

Ήμουν 19 χρόνων. Η φίλη μου η Τ. είχε μόλις περάσει στο πανεπιστήμιο και η διαδικασία εγγραφής προέβλεπε κάποιες ιατρικές εξετάσεις σε συγγεκριμένο νοσοκομείο.
Βρεθήκαμε λοιπόν ένα πρωί στο «Ανδρέας Συγγρός», να ψάχνουμε κάποιον γιατρό. Άνθρωποι δεν κυκλοφορούσαν έξω, ταμπέλες δε βλέπαμε, έξω απ’τα νερά μας ήμασταν κ έτσι μπαίναμε όπου βρίσκαμε πόρτα για να ρωτήσουμε.
Διαβήκαμε την πόρτα ενός κτιρίου και ψάχναμε το γραφείο των νοσοκόμων. Επικρατούσε απόλυτη ησυχία, ο διάδρομος ήταν ανήλιαγος και δεν υπήρχε ψυχή. Στεκόμασταν αμήχανες κοιτώντας γύρω όταν μας πλησίασε μια μεσόκοπη κυρία, μάλλον συγγενής ασθενούς.
«Ήρθατε για την κοπέλα»? μας ρώτησε.
«Όχι» απαντήσαμε. «Ψάχνουμε το τάδε…»
Αναρωτήθηκα στιγμιαία ποια ήταν η «κοπέλα» και γιατί βρισκόταν εκεί. Στιγμιαία.
Ένας κύριος βγήκε από ένα θάλαμο. Η μεσόκοπη κυρία τον πληροφόρησε τι ψάχναμε. Εκείνος μας πλησίασε συνωμοτικά και χαμηλόφωνα, σχεδόν με ντροπή για τα λόγια που θα ξεστόμιζε, είπε:
«δεν είναι εδώ αυτό που ψάχνετε. εδώ έχει μόνο ασθενείς με AIDS».
H κοπέλα… να πάω να τη δώ… να της σφίξω το χέρι… στιγμιαία…
Φύγαμε, βρήκαμε αυτό που ψάχναμε, κάναμε τη δουλειά μας κ ύστερα πάλι φύγαμε…
Η κοπέλα… ένα φιλικό άγγιγμα… θα θύμωνε ίσως… στιγμιαία…
Έχουν περάσει άπειρα χρόνια από τότε.
Είχα το θάνατο σε απόσταση μερικών μέτρων. Είχα την ευκαιρία να τον ξορκίσω μ’ένα χάδι στο χέρι και στα μαλλιά ενός κοριτσιού – ομήρου του. Και έφυγα.
Έχουν περάσει άπειρα χρόνια από τότε.
Κι ακόμα μετανοιώνω για τη δειλία μου…

~ από paperflowers στο 21 Φεβρουαρίου, 2007.

6 Σχόλια to “Αν…?”

  1. από τη μια η δειλία κι απ την άλλη μια μεγάλη ευαισθησία -όσο υπάρχει ευαισθησία υπάρχχει ελπίδα

  2. Για φαντάσου, αν η κοπέλα ζει, κάποτε να συναντηθείτε…

  3. Ασχετος όπως συνήθως…Με φίλο που ήθελε να πάει σε κάποιον οφθαλμίατρο μπήκαμε πολύ εύκολα μέσα σε ψυχιατρικό άσυλο -εν άγνοιά μας, νομίζαμε πως ήταν κλινική- και κάναμε αμάν να βγούμε…Πάντως μετά απο χρόνια διαπιστώνω πως είχαν κάποιο δίκιο που ήθελαν να μας κρατήσουν…

  4. Ρε μαλάκα,άστο διαολο,με συγκίνησες πραγματικα.
    Ήταν μια φορά,στην Στουρνάρη ένας τυπάς έλεγε πως είχε ειντς,δεν τον πιστεψα νόμιζα πως ήταν πρεζάκι,ζήτησε οτιδήποτε,έφαγα φρίκη και «έτρεξα» όσο πιο γρήγορα μπορούσα,ένιωσα άσχημα μετα..και τωρα ακόμα.Αυτά τα άτομα θα ήθελα αν γίνεται να γίνουν φίλοι μου,είναι τόσο άδικο γαμώτο,μα τόσο άδικο…

  5. Emena me stenoxwrhse auto to stigma pou yparxei..elpizw na einai kalytera pia…Me enoxlei poso kleisth koinwnia einai h Ellada…
    Xereis pia, oi astheneis me HIV pou lamvanoun therapeia boroun na zhsoun kanoniko prosdokimo zwhs…einai pleon pio pithano na pethanei kaneis apo Diavhth para apo HIV…
    alla to stigma stigma…

  6. συγκινητικη η ιστορια σου, αλλα δεν νομιζω οτι μπορει κανεις να σε κατηγορησει για την «δειλια» σου.. Ποσοι απο εδω μεσα θα συμπεριφερομασταν διαφορετικα αραγε? Νομιζω και μονο που το σκεφτεσαι ετσι μετα απο τοσα χρονια εχεις κανει ενα βημα πιο κοντα σε αυτους τους ανθρωπους. Ισως την επομενη φορα να μην φοβηθεις… Καμια φορα πρεπει να φοβασαι κατι πολυ για να μπορεσεις να το φιλοσφοησεις και εν τελει να το ξορκισεις…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: