Αρχοντική Απλότητα της Μοναξιάς

Γαμώ το ξεροκέφαλό μου! Πόσες φορές έχω αναλύσει τις κωλοσκέψεις μου, τα’χω πάρει με τον εαυτό μου και έχω καταλήξει ότι οι προσδοκίες μου με καταστρέφουν?

Έχω ένα κόλπο. Κάθε φορά που είναι να γίνει κάτι, μια συνάντηση, μια συνέντευξη, ένα σημαντικό συμβάν τέλος πάντων, αρχίζω και κάνω τα χειρότερα σενάρια, προβλέπω την απόλυτη καταστροφή με όλους τους τρόπους που μπορώ να φανταστώ. Έχω παρατηρήσει ότι αυτά τα σενάρια δεν γίνονται ποτέ πραγματικότητα και έτσι το να τα φαντάζομαι είναι ένας τρόπος να τα ξορκίσω. Μέχρι εδώ καλά… Ψυχαναγκαστικό αλλά οκ…

Όταν όμως γίνεται κάτι όμορφο, κάτι που θέλω, κάτι που θα μπορούσε να αποδειχθεί υπερβατικό, η μαλακία παίρνει τη θέση της στο εμπρός μέρος του εγκεφάλου μου (συνήθως περνάει καλύτερα στο πίσω) και αρχίζω να φαντασιώνομαι τα καλύτερα! Πλάθω ιστορίες παραμυθένιες, στιγμές απόλυτης ευτυχίας κτλ. Συνοπτικά η χαζομούνα που κρύβεται μέσα μου βγαίνει με αυτοκρατορικό θράσος και μου τα χαλάει όλα.

Γιατί αγαπητό μου κορίτσι δεν περιμένεις το ενδεχόμενο να τα ζήσεις και να τα ευχαριστηθείς κιόλας??? Είναι ανάγκη να κάνεις όλα αυτά τα σενάρια σαν φαντασιόπληκτη? Αφού έτσι δεν θα γίνουν ποτέ πραγματικότητα ρε γαμώτο και πάλι θα  μείνεις με το πουλί στο χέρι! Πότε θα βάλεις μυαλό και θα σταματήσεις να φορτώνεις με προσδοκίες το μέλλον σου, αφού ξέρεις ότι η προσδοκία φαίνεται στο μάτι, το κάνει να γυαλίζει. Εσύ πρώτη τρέχεις να φύγεις όταν σε κοιτάζουν έτσι, οι άλλοι μαλάκες είναι να  μείνουν?

Αφού παραμυθιάσω τον εαυτό μου καλά, ξεκινά το δεύτερο στάδιο της ασθένειας… Φοβάμαι να ζήσω αυτό που έχω φανταστεί!!! Ή μάλλον φοβάμαι να ζήσω κάτι, μήπως και δεν εξελιχθεί όπως ακριβώς το φαντάστηκα και μου ρθει καμιά έκπληξη (ευχάριστη ή δυσάρεστη, δεν κολλάμε σε λεπτομέρειες) και χάσω τη μπάλα (ενώ δεν παίζω μαζί της)! 

Το παραδέχτηκα λοιπόν. Ψυχίατροι κουνούν το κεφάλι με σκεπτικισμό,  μούτζες εκτοξεύονται προς το μέρος μου, δυο γέροι έχουν σκάσει στα γέλια , ένας τρίτος δακρύζει, τα ηχεία μικροφωνίζουν, κάτι πιτσιρίκια με γράφουν και εγώ στέκομαι εκεί και συνειδητοποιώ ότι τώρα που το είπα κάτι πρέπει να κάνω. Ο λαός περιμένει να μάθει τη συνέχεια μικρή, ανόητη ιέρεια της απόγνωσης, σκέφτομαι και τελικά χάνω τη μπάλα ενώ έπαιζα μαζί της.

Μπορώ να σταματήσω να σκέφτομαι? Να κλείσω τα μάτια και να πηδήξω απ’το πεζοδρόμιο κάτω στο δρόμο? (Σιωπή)

Κι αν αποτύχω? Αν με παρασύρει κάτι? Αν πληγωθώ? (Μπορείς! Θέλεις?)

Ο Κ. με κοίταζε στα μάτια όταν μου έλεγε «είσαι διαφορετική… σε χαρακτηρίζει η αρχοντική απλότητα της μοναξιάς»!!!

Μήπως ήθελε να του πάρω καμιά πίπα?

Τι να πω… αφού του πήρα…

~ από paperflowers στο 4 Ιανουαρίου, 2007.

Ένα Σχόλιο to “Αρχοντική Απλότητα της Μοναξιάς”

  1. Αστα!!!Πολύ το παθαίνουμε αυτο!!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: