dark
Τυφλό βάδισμα με άγνωστο προορισμό
Με ασαφή εκκίνηση
Απλώνω τα χέρια ν’αναγνωρίσω το περιβάλλον
Κι αγγίζω σκληρά, άγνωστα αντικείμενα
Ανοίγω τα χέρια να ισορροπήσω
Και βαδίζω προς τη φλόγα των ανείπωτων υποσχέσεων
Των διφορούμενων δηλώσεων
Η αλήθεια είναι το γάντι, το καπέλο, το παλτό
Κι εμείς που τα φοράμε, μοναχικοί αγγελιοφόροι αισθήσεων
Γράφουμε ίχνη προσμονής
Διαγράφοντας την άμορφη, γοητευτική ελπίδα
Εγώ, φοβάμαι να βγω απ’την ασφάλεια της ονειροπόλησης
Εσύ, έφυγες από την αβεβαιότητα του άγνωστου
Το γάντι, το καπέλο, το παλτό σου… σωριασμένη αλήθεια
Θα σ’άφηνα να δεις τα δάκρυά μου…?
Δεν το νομίζω…Τα μαύρα μάτια μου…?
Θα ‘θελα, μα δε νομίζω…
Μου λείπεις._
Τα γενέθλια και μείον τέσσερα…
Η ΚΡΥΦΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ
Της καρδιάς σου η Κρυφή Πολιτεία
δεν έχει φώτα, λεωφόρους, πλατείες και τρένα
Μια στροφή έχει μόνο και κλόουν με φάτσα αστεία
που γελά, που δακρύζει, που χορεύει με σένα.
Δεν κοιμάται ποτέ μες τα μπαρ της τη νύχτα
με καπνό, με τσιγάρα, με ποτά, δίχως νύστα,
η ανατολή περιμένει, τη στροφή να φωτίσει
και η γόβα στο γκάζι, τη ζωή να μετρήσει
Της καρδιάς σου η κρυφή πολιτεία
δεν έχει φώτα, λεωφόρους, πλατείες και τρένα
Μια στροφή έχει μόνο που την παίρνεις με χίλια
μια στροφή που γελά, που δακρύζει, που χορεύει με σένα.