Brainstorming

Βρίσκομαι στον Πειραιά. Μπροστά μου έχω βράχια και θάλασσα και πίσω μου ψηλά, τον κεντρικό δρόμο. Είμαι μόνη στο αυτοκίνητο, μ’ενα στυλό, ένα κομμάτι χαρτί ακουμπισμένο στο τιμόνι και μερικά cd. Είναι πολύ ήσυχα.

Δεξιά μου στα βραχάκια κάθεται ένα νεαρό ζευγάρι. Εκείνος προσπαθεί συνεχώς να την κάνει να γελάσει. Εκείνη γελάει. Δυνατά.
Αριστερά, ακουμπισμένοι σ’ένα ακριβό αυτοκίνητο, δύο μεσήλικες μιλούν για το παρελθόν προσπαθώντας να βρουν ένα κοινό μέλλον. Εκείνος προσπαθεί να την πείσει ότι δεν θα την κάνει ποτέ να κλάψει. Εκείνη, σίγουρα θα κλάψει.

Κάποια πράγματα είναι προδιαγεγραμμένα. Κι αυτό όχι επειδή δεν υπάρχει ελπίδα ν’αλλάξουν. Είναι που μερικές φορές αρνούμαστε να κάνουμε την ανατροπή για να συνεχίσουμε ν’αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας. Για να συνεχίσουν να μας αναγνωρίζουν εκείνοι που λένε πως μας αγαπούν.

Δεν ξέρω πια… Άραγε γνωρίζεις πραγματικά έναν άνθρωπο ζώντας μαζί του στην καθημερινότητα ή παρατηρώντας τον απ’έξω να ζει την καθημερινότητά του?

Πραγματικά δεν ξέρω… Μετράς το μέγεθος των λαθών σου από το μέγεθος του πόνου που σου προκάλεσαν?
Κι όσο ο πόνος σβήνει, μικραίνει το λάθος?

Πώς περνάει κανείς από τον ναρκισσισμό στην αυτοεκτίμηση?
Δυο χρονιές στο νηπιαγωγείο είναι αρκετές -μου είπαν- αυτός είναι άλλωστε ο στόχος του.

Μερικές στιγμές τα χρόνια λειτουργούν σαν οδοφράγματα. Συρρικνώνεται το μέλλον σου κι εσύ όλο και γυρίζεις στο παρελθόν για… γιατί? Για να’χεις λίγο χώρο. Καταλαβαίνω.

Συχνά καταλαβαίνω περισσότερα απ’ όσα θα ήθελα κι έτσι προτιμώ να μη μιλήσω.
Άλλες πάλι φορές δεν καταλαβαίνω τίποτα και τότε δεν μπορώ να σωπάσω.
Είναι επικοινωνία τώρα αυτό?

Κάπου στο βάθος ακούω δυνατά γέλια και φωνές. Μικρή, κοιτούσα τα φώτα των μακρινών σπιτιών απ’το μπαλκόνι μου και πίστευα πως οι άνθρωποι εκεί είναι πολύ ευτυχισμένοι. Ακόμα το φαντάζομαι.
Μόνο που τώρα τους ζηλεύω πολύ λιγότερο.

Booklover

Το καλοκαίρι, δύο πράγματα με κάνουν εύκολα ευτυχισμένη:

- Οι δροσερές νύχτες στη θάλασσα, σ’ένα μπαρ ίσως, με καλή παρέα, χαλαρή μουσική, παγωμένα ποτά και φώτα από καράβια να κινούνται στον ορίζοντα.
- Οι καυτές μέρες στη θάλασσα, με το κύμα να μου βρέχει συνεχώς τα πόδια, κρύο καφέ, νερό, καπέλο, αντηλιακό κι ένα βιβλίο, δύο βιβλία, τρία βιβλία, τέσσερα βιβλία, πέντε βιβλία, έξι βιβλία, επτά βιβλία …………….

Α) Το ερωτικό δυναμικό της γυναίκας μου - David Foenkinos
εκδόσεις Κασταλία

Β) Και η ζωή συνεχίζεται - Εγκλόφ Ζοέλ
εκδόσεις νέα σύνορα Α.Α. Λιβάνη

Γ) Στην ακτή - Ίαν Μακ Γιούαν
εκδόσεις Πατάκη

Δ) Το μυστικό της Λίλυ Νταλ - Siri Hustvedt
εκδόσεις scripta

Ε) Αυτόχειρες παρθένοι - Τζέφρυ Ευγενίδης
εκδόσεις Libro

Στ) Γουίλτ. Το μυστήριο της φουσκωτής κούκλας - Tom Sharpe
εκδόσεις Μέδουσα

Ζ) Το σπίτι του ύπνου - Τζόναθαν Κόου
εκδόσεις Πόλις

Τα παραπάνω ανήκουν στην κατηγορία παραλιο-βιβλία. Δηλαδή ευχάριστα, με μικρό σχετικά όγκο και ψυχαγωγικά (αν και όχι πάντα χαρούμενα).
Μετά από πολλές βουτιές, βγείτε από τη θάλασσα, βάλτε μπόλικο αντηλιακό και διαβάστε τα στην υγειά μου!

Update: Πείτε κι εσείς καμιά ιδέα ρε παιδιάααα……

Είναι ανήθικο…

Όταν κάποιος σου καταθέτει τον πόνο του, να του πεις ότι πονάς ή έχεις πονέσει περισσότερο.

Όταν κάποιος σου καταθέτει την αγάπη του, να του πεις ότι αγαπάς ή έχεις αγαπήσει περισσότερο.

Μπορώ να υπάρχω χωρίς συγκριτικούς βαθμούς.

Αν θέλω…

It happens all the time

“……
“καταλαβαίνω τι εννοείς” του είπε και τον αγκάλιασε, ενώ έσκυβε στο λαιμό του θέλοντας να προσθέσει και κάτι άλλο, μα δεν το κατόρθωσε κι αφού η καρέκλα τους ήταν κοντά στο κρεβάτι, έπεσαν πάνω στο στρώμα.

Έμειναν εκεί πλαγιασμένοι, χωρίς να μπορέσουν να βρουν τη λησμονιά της πρώτης νύχτας. Εκείνη τη ζητούσε, όπως κι εκείνος.

Αγρίεψαν κι οι δύο και τα πρόσωπά τους έδειχναν παραμορφωμένα, έχωνε ο ένας το κεφάλι στον κόρφο του άλλου, έψαχναν, ενώ απ’τα αγκαλιάσματα τα κορμιά τινάζονταν στον αέρα, χωρίς ωστόσο να τους κάνουν να λησμονήσουν, τους θύμιζαν μόνο εκείνο που αδιάκοπα ζητούσαν. Σαν απελπισμένα σκυλιά που σκάβουν το χώμα, ο ένας έσκαβε το κορμί του άλλου. Πολύ συχνά, απατημένοι και χωρίς καμιά ελπίδα οσμιζόνταν κι έγλειφε ο ένας το πρόσωπο του άλλου, κάνοντας κι οι δυο τους μια ύστατη προσπάθεια για να πιάσουν την ευτυχία.

Η κούραση όμως τους βύθισε σε μια ηρεμία κι έτσι ο ένας ένιωθε ευγνωμοσύνη για τον άλλο.
……”

Ο Πύργος
Φραντς Κάφκα
Μετάφραση: Κ.Προκοπίου
Εκδόσεις “γράμματα”

…κι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα

Ήταν ευτυχισμένη!
Τα μάτια της έλαμπαν τεράστια, ακόμα και στο σκοτάδι, φωτίζοντας γύρω τους φίλους και τον αγαπημένο της. Η μουσική έπαιζε χαμηλά κι η θάλασσα ίσα που ακουγόταν να χαιδεύει το βράχο δίπλα τους.
Κάθησε σ’ένα ψηλό σκαμπό και ανακοίνωσε χαρούμενη ότι θέλει ν’ανοίξει τα δώρα της. Το ένα μετά το άλλο, ξετυλίγονταν και φανέρωναν μικρές και μεγάλες εκπλήξεις, συνοδευμένες από φωνές, γέλια, ευχές κι ευχαριστίες.
Ένα αεράκι φύσηξε, μια τσάντα έγειρε κι όλοι είδαν ένα λευκό αντικείμενο να πέφτει στο νερό. Πολλοί έτρεξαν πέρα στα βράχια να το προλάβουν αλλά ήταν αργά.
Ένα μικρό, ελαφρύ σαν τον αφρό τσαντάκι, ταξίδευε ήδη πολύ μακριά τους.

…………… …………… …………… …………… …………… ……………

Έτρεχε μ’όλη του τη δύναμη απ’το λιμάνι προς την άκρη του χωριού. Τα γυμνά του πόδια ίσα που άγγιζαν τις καυτές απ’τον ήλιο πέτρες. Στα χέρια του, βρώμικα ακόμα από τα λέπια και το αλάτι, κρατούσε κάτι λευκό, κάτι λευκό και τσαλακωμένο.
Έφτασε ξέπνοος έξω απ’το σπίτι της και την είδε στην αυλή, μόνη, να παίζει με την κούκλα της.
Όρμησε μέσα φωνάζοντας “Πάντα σ’το λεγα πως υπάρχουν γοργόνες! Κοίτα τι έπιασε με τα δίχτυα ο πατέρας μου σήμερα…” και άφησε στα πόδια της μια λευκή, άμορφη μάζα, μπλεγμένη γύρω από δύο μεγάλα τσιμπιδάκια για τα μαλλιά.
Τα κοίταξε κι ύστερα κοίταξε αυτόν. Τα πήρε απαλά στα χέρια της και περιεργάστηκε τον μαυρισμένο απ’τη θάλασσα μίσχο τους. Πέρασε τα δάχτυλά της πάνω από τις μικρές, γυαλιστερές πέτρες που τα στόλιζαν κι είχαν τα χρώματα της άμμου το δειλινό και του πηλού στα πεζούλια και σχημάτιζαν κάτι σαν λουλούδι που στο κέντρο είχε μια πέτρα που το χρώμα της ήταν ολόιδιο με κείνο το κραγιόν που φοράει πάντα η δασκάλα τους.
Του χαμογέλασε λάμποντας.

“Μου τα ‘στειλαν οι γοργόνες, για σένα”… ψιθύρισε με χαμηλωμένα βλέφαρα κι άρχισε να πηγαίνει προς την πόρτα.
“Κι όταν μεγαλώσω, θα γίνω καπετάνιος και θα σε παντρευτώ” φώναξε κι άρχισε να τρέχει για να μην ακούσει εκείνη, την καρδιά του που χτυπούσε σαν τρελή κι έκανε τ’αυτιά του να βουίζουν.

Έτρεξε κι εκείνη ως την πόρτα κρατώντας σφιχτά στο χέρι το δώρο της και τον κοίταξε ν’απομακρύνεται. Ένιωθε σαν να’χει μέσα της μια απέραντη, γαλάζια θάλασσα κι ήταν σαν να ‘βλεπε εκείνον να οδηγεί το θεόρατο καράβι του, που το ακολουθούσαν γελώντας και παίζοντας, χίλιες γοργόνες.
Ήταν ευτυχισμένη!

Copy…Paste

Στο Πρώτο Θέμα της Κυριακής 8 Ιουνίου 2008, διάβασα κάτι που έγραψε ο Νίκος Νικητέας και πολύ μου άρεσε, οπότε το μεταφέρω αυτούσιο:

“Υποταγμένοι γκέι
Είναι ανατροπή να υπόκεινται στο οικογενειακό δίκαιο?

Οι φράσεις “έχω παιδιά να μεγαλώσω”, “κάτσε στ’αυγά σου”, “κοίτα τη δουλειά σου” κ.α. προέρχονται κατά κύριο λόγο από παντρεμένους, άνδρες ή γυναίκες. Ο γάμος είναι κατεξοχήν συντηριτικός θεσμός, ακόμη και ο πολιτικός, αφού,  ανεξάρτητα από την πίστη του καθενός, τα κίνητρα, οι λόγοι και οι επιδιώξεις των ζευγαριών που ενώνουν τις μοίρες τους είναι πάνω κάτω τα ίδια. Οι κοινωνίες μας στηρίζουν και στηρίζονται στον θεσμό της οικογένειας: διαιωνίζουν έναν συγκεκριμένο τρόπο ζωής που τις εξυπηρετεί και τις ισχυροποιεί μέσα από ένα σύστημα δομών όπως είναι το σχολείο, η εκκλησία, ο στρατός, η αγορά (με την οικονομική έννοια του όρου) κ.α. Γι’αυτόν τον λόγο ποτέ καμία εξουσία δεν απειλήθηκε από ζευγάρια, ποτέ κανένα σύστημα δεν ανατράπηκε από οικογενειάρχες. Αντίθετα, ζευγάρια και οικογενειάρχες φροντίζουν να έχουν την ησυχία και την ηρεμία τους, είτε για να ζήσουν τον έρωτά τους είτε για να θρέψουν (απρόσκοπτα) την οικογένειά τους.

Το γεγονός ότι οι γκέι ζητούν να παντρεύονται (κάτι που ήδη έγινε την περασμένη Τρίτη στην Τήλο) μόνο ανατροπή δεν προκαλεί. Δανείζονται έναν αστικό θεσμό για να τους αποδεχθεί η Πολιτεία και κατ’επέκταση η (συντηρητική) κοινωνία. Με άλλα λόγια, ζητούν να γίνουν μέλη της με τη βούλα του αστικού νόμου και να υπόκεινται στο Οικογενειακό Δίκαιο. So what! Κάποιοι εισαγγελείς, όμως, με αναχρονιστικά μυαλά της σχολής του… Μεσαίωνα, προσπαθούν να τους το απαγορεύσουν, φοβούμενοι προφανώς ότι θα απειληθούν οι ισορροπίες.

Και δεν αντιλαμβάνονται ότι πρόκειται για την μαζικότερη και ευκολότερη υποταγή στο σύστημα ενός από τα πιο ανατρεπτικά κομμάτια της κοινωνίας”!

Ξέρεις κολύμπι…?

Στο άνοιγμα της πόρτας εμφανίζεται συχνά ένα μικρό κορίτσι
με γαλλική πλεξούδα, τσαλακωμένο, κοντό φόρεμα, γδαρμένα γόνατα κι αγκώνες.
Έχει σφιγμένες τις γροθιές
προτεταμένο το κάτω χείλος.
Χτυπά με δύναμη το δεξί πόδι στο πάτωμα και με πείσμα ζητά πίσω
τις αταξίδευτες θάλασσές της.

Δεν ξέρω από ποιον…

Κάποιες, λίγες φορές,
μου προκαλεί ένα τρυφερό χαμόγελο.

Home at last

Την πρώτη φορά που είδα άνθρωπο δίπλα μου να ψάχνει στα σκουπίδια για τρόφιμα ή ρουχισμό, ήταν κάτω από τις μεγάλες γέφυρες του σταθμού Tiburtina στη Ρώμη, πριν από περίπου δέκα χρόνια.

Ένας μικρός, γυάλινος κόσμος όμως, δεν ραγίζει τόσο εύκολα… ιδίως αν είναι φτιαγμένος από ανάγκη…

Ένα βράδυ, στην Αθήνα αυτή τη φορά, καθώς επέστρεφα σπίτι, είδα έναν άνδρα να ψαχουλεύει στα σκουπίδια. Μόλις με αντιλήφθηκε σταμάτησε κι έκανε πως περπατούσε αδιάφορα στο πεζοδρόμιο. Όταν διασταυρωθήκαμε με ρώτησε αν έχω ένα τσιγάρο. Του έδωσα ένα απ’τα πακέτα που είχα στην τσάντα μου. Με ευχαρίστησε με χαμηλωμένα μάτια κι απάντησα “εγώ ευχαριστώ” εννοώντας το. Λέω και μαλακίες ώρες ώρες… τι “ευχαριστώ”? Που θα’χει τσιγάρα για μια νύχτα κι αυτό θα το χρωστάει σε μένα? Ναι, είναι αλήθεια, η ροπή προς την ευεργεσία μαζί με την ευαισθησία, είναι τα μεγαλύτερα ελαττώματά μου!

Σήμερα, είδα άλλον ένα… μέρα αυτή τη φορά. Τον προσπέρασα με τ’αυτοκίνητο και βγήκα στον κεντρικό δρόμο. Τα μαγαζιά είχαν ήδη ανάψει τα φώτα τους κι ο κόσμος μπαινόβγαινε και ψώνιζε. Όπου αυτό είναι εφικτό, ο κόσμος ψωνίζει βάζοντας μια υπογραφή στο τεφτέρι του καταστηματάρχη. Όχι, δεν είναι μια υπερβολή των δελτίων ειδήσεων, ξέρω σίγουρα πως συμβαίνει. Η λεπτομέρεια που ίσως κάνει τη διαφορά, είναι ότι με τον συγκεκριμένο τρόπο, ψωνίζει πράγματα που δεν τα έχει ανάγκη.

Ο ουρανός ήταν γκριζογάλανος και οι λευκές γραμμές από δύο μαχητικά αεροσκάφη σχημάτιζαν ένα ατελείωτο ίσον ή μια διπλή διαχωριστική γραμμή που απαγορεύει την προσπέραση. Δεν ξέρω ποια ήταν η πρόθεσή τους…

Στη γωνία πριν το σπίτι, δυο ηλικιωμένες μιλούσαν δυνατά. Η μία ξεκίνησε να φύγει, περπατώντας μαρτυρικά αργά.
- Άντε, στο καλό και να μας γράφεις!
- Ναι, κάτσε να φτάσω πρώτα!

Πώς να μη γελάσεις?

Φρουτοσαλάτα

Απόψε αυτοσχεδιάζουμε… Μ’αγαπάς όπως οι φράουλες ματώνουν τα δόντια

Και τα κεράσια που κρέμονται παιχνιδιάρικα απ’ τ’ αυτιά σου μοιάζουν με θυμωμένα μικρόφωνα

Έχεις δοκιμάσει γλυκά αμύγδαλα?

Το αλάτι ταιριάζει στ’αμύγδαλα όπως το μικρόφωνο στα χείλη

Ο ανρεαλισμός μου, σου προσφέρει ισχυρό άλλοθι για ένα παρελθόν γεμάτο άγουρα ξινόμηλα

 

Ένστικτο και παπαριές…

 

Μη μιλάς άλλο. Εμένα απ’ τ’ αυτιά μου κρέμονται μεγάφωνα.

Μνημειώδους έντασης. Ασθενούς ένσταστης.

Και ειρωνικά καλής κατασκευής.

 

Αντέχω κι άλλο να μην αντέχω άλλο.

Πες μου…

πώς νιώθεις?Δεν ήταν κάποιος που γνώριζες βαθιά. Απλά τον γνώριζες σε όλη σου τη ζωή.

Ήταν κάποιος που σ’έχει δει να παίζεις μήλα και κρυφτό και αργότερα σ’έχει κοιτάξει ξαφνιασμένος να ισορροπείς πάνω στα πρώτα σου ψηλοτάκουνα.

Όταν ένα μεσημέρι είδε το σημάδι στο μάγουλό σου και ρώτησε τι έπαθες, έκανε ότι πίστεψε πως έπεσες, σου έκλεισε το μάτι συνωμοτικά και χάιδεψε απαλά τα μαλλιά σου.

Στα δώδεκά σου, ήσουν τσιμπημένη μαζί του, καθώς ήταν ο ωραιότερος 35άρης της γειτονιάς και προτιμούσες τα σκαλιά της δικής του πολυκατοικίας για να ψιθυρίζεις μυστικά χαχανίζοντας με τις φίλες σου.

Από τις καλοκαιρινές κυριακές που η γειτονιά μαζευόταν ως αργά στην αυλή της Άννας πίνοντας κρασί και ψήνοντας σουβλάκια, έχεις ακόμα την εικόνα του, να πετάει σεξουαλικά υποννοούμενα στις παντρεμένες, που γελούσαν δυνατά καυλώνοντας. Εκείνα τα λόγια του έπαιρνες μαζί τη νύχτα στα ιδρωμένα σου σεντόνια, όταν έψαχνες μανιασμένα να καταλάβεις γιατί γελούσαν.

Το βράδυ που έστριψες στη γωνία κι ένας άγνωστος σ’άρπαξε και σε κόλλησε στον τοίχο παρακαλώντας σε να του πιάσεις τον πούτσο, δεν φοβήθηκες γιατί ήξερες πως αν φωνάξεις, θα ήταν κι εκείνος ανάμεσα σ’αυτούς που θα ‘βγαιναν να σε προστατεύσουν.

Χρόνια αργότερα, τον έβλεπες σπάνια, αντάλασσες μαζί του έναν φευγαλέο χαιρετισμό, πάντα με χαμηλωμένα μάτια, με συστολή, ίσως για να μη δει ο ένας στα μάτια του άλλου πόσο μεγάλωσε… ποιος ξέρει…

Και τώρα,
πώς νιώθεις?

Πέθανε ξαφνικά,
πώς νιώθεις?

…I do…

“Στην Ελλάδα οι γκέι, οι λεσβίες και οι τρανσέξουαλ γνωρίζουν από διακρίσεις. Τις αντιμετωπίζουν καθημερινά στην οικογένεια, την κοινωνική ζωή και τον επαγγελματικό στίβο.
Καμιά φορά όμως φτάνει μια σταγόνα για να ξεχειλίσει το ποτήρι.

Σύμφωνα με δημοσιεύματα του τύπου το Υπουργείο Δικαιοσύνης ετοιμάζεται να καθιερώσει ένα ‘συμβόλαιο συμβίωσης’ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ για τα ετερόφυλα ζευγάρια. Δεν θεωρούμε ότι ένα απλό ‘συμβόλαιο’ μπορεί να λύσει τα ζητήματα των ζευγαριών ίδιου φύλου, ούτε να εξασφαλίσει την ισότιμη μεταχείρισή τους. Πιστεύουμε όμως ότι η προτεινόμενη διάκριση είναι κατάφωρα αντίθετη τόσο με το ελληνικό Σύνταγμα όσο και με τις ευρωπαϊκές συνθήκες για τα δικαιώματα του ανθρώπου. Πόσο μάλλον όταν 18 ευρωπαϊκές χώρες ήδη παρέχουν νομική κατοχύρωση στα ζευγάρια ίδιου φύλου.

Σκοπός αυτής της πρωτοβουλίας είναι να ενημερωθούν σχετικά οι ευρωπαϊκοί θεσμοί, οι οργανώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ιστοσελίδες και ιστολόγια σε όλο τον κόσμο. Αυτό που ζητάμε είναι ίσα δικαιώματα για όλους. Τίποτα παραπάνω, τίποτα λιγότερο.

Αυτή τη φορά δεν θα μείνουμε σιωπηλοί. Αυτή τη φορά δεν θα κάτσουμε με σταυρωμένα χέρια.

In Greece gays, lesbians and transexuals know about discrimination. They face it daily from their families, in their social lives and in the professional field.

But sometimes, all it takes is a single straw to break the camel’s back.

According to press reports, the greek government is preparing to introduce a domestic partnership ‘contract’ EXCLUSIVELY for unmarried heterosexual couples. We do not believe that a mere ‘contract’ can resolve the issues same-sex couples face or ensure their fair treatment under the law. However this discriminatory proposal is a direct contravention of the greek Constitution, as well as european human rights treaties. Especially since same-sex couples already enjoy legal rights in 18 european nations.

The aim of this intervention is to make sure that european institutions, human rights organisations, websites and weblogs from around the world learn about these proposals. What we ask for is equal rights for all. Nothing more and nothing less.

This time around we will not sit idly by. This time around we will not keep silent”.

I’ve been haunting you…

Στις 12 του Μάρτη, κρύψε ένα ραβασάκι στην τσέπη μου λίγο πριν κλείσεις την πόρτα…

Την τρίτη Κυριακή του Μαίου, παίξε ποδόσφαιρο ενώ σε κοιτάζω κρατώντας το αγριολούλουδο που μου χάρισες…

Το πιο ζεστό μεσημέρι του Αυγούστου, έλα στο κρεβάτι στάζοντας ακόμα από το ντους…

Με την πρώτη βροχή του Σεπτέμβρη, δώσε μου ένα φιλί με γεύση ποπ κορν στις πίσω θέσεις ενός παλιού σινεμά…

Ένα κρύο πρωινό του Νοέμβρη, ξεκίνα για τη δουλειά φορώντας το γαλάζιο πουκάμισο που μόλις σου σιδέρωσα…

Την πιο ξάστερη νύχτα του Δεκέμβρη, γάμησέ με δίπλα σ’ένα μισολιωμένο κερί…

Απόψε, κλείσε μου το μάτι χαμογελώντας και ξάφνιασέ με…

Thank god for μπλογκοπαίχνιδα!

Το παιχνίδι έχει τους εξής όρους:
1) Παίρνεις το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά σου.

2) Το ανοίγεις στη σελίδα 123 (αν έχει λιγότερες σελίδες, πάρε το επόμενο).

3) Εντοπίζεις την πέμπτη περίοδο (από τελεία σε τελεία).

4) Παίρνεις το ρίσκο να αναρτήσεις τις επόμενες 3 περιόδους (έκτη, έβδομη, όγδοη), ακόμα κι αν δεν λένε τίποτα σημαντικό.

Ευτυχώς που κυκλοφορούν κι αυτά τα παιχνίδια για τις περιόδους ξηρασίας…

Λοιπόν, το βιβλίο είναι “Η μεγάλη βραδιά” του Τζουζέπε Ποντίτζα.

“…Ποτέ δεν θα είχε ανακαλυφθεί η δυσχερής θέση τους αν δεν την φανέρωναν, μετά το θάνατό τους, ημερολόγια γεμάτα άγχος. Μερικοί την είχαν εξομολογηθεί σε συγγενείς ή φίλους τους, που είχαν μιλήσει με τη σειρά τους ύστερα από πολλά χρόνια. Κι αυτός τους φανταζόταν στα δωμάτιά τους, ανάμεσα στα βιβλία μιας νεκρής θρησκείας, ανάμεσα στα λείψανα μιας πίστης που είχε γίνει προσποίηση…”

Ευχαριστώ τον axenbax για την πρόσκληση και προσκαλώ με τη σειρά μου τη severin, την καλοκαιρινή αύρα, την poontangDee τον Τζονάκο και τον wplefty.

KITCHEN

Διάβασα τις προάλες το Kitchen της Yoshimoto Banana. Μου άρεσε…

“Είναι σκληρό να μην έχεις πού να τρυπώσεις όταν νιώθεις πληγωμένος… Εκείνες ζούσανε μέσα στην ευτυχία. Ήταν αναθρεμένες από γονείς στοργικούς, έτσι ώστε να μην ξεφεύγουν ποτέ απ’τα όρια εκείνης της ευτυχίας, με οτιδήποτε κι αν καταπιάνονταν. Έτσι, δεν γνώριζαν την αληθινή χαρά… Η φύση μας σπρώχνει να στεκόμαστε μόνοι στα πόδια μας, όσο απελπισμένοι κι αν είμαστε… Ένας άνδρας που κλαίει δεν μπορεί να πάρει ταξί. Νομίζω πως τότε ήταν που σκέφτηκα για πρώτη φορά: Τι μαλακία να είσαι άνδρας… Στο μέρος όπου έχει πεθάνει κάποιος αγαπημένος, ο χρόνος σταματάει για πάντα… Κάθε άνθρωπος έχει όρια που δεν ξεπερνιούνται… Να κατακτάς και να μεγαλώνεις… με θάρρος και γλυκύτητα”.

Οι ήρωες του Kitchen έζησαν λυτρωτικές στιγμές πάνω από ένα πιάτο αχνιστό katsudon (ή donkatsu). Ήταν το μέσον για να δείξουν στοργή κι αγάπη, να προσφέρουν ζεστασιά, να παρηγορήσουν και να παρηγορηθούν. Οι άνθρωποι πίνουν και τρώνε στις δύσκολες στιγμές και όταν αυτό γίνεται με παρέα είναι πολύ σημαντικό γιατί “ευτυχία, είναι εκτός των άλλων και το να μη συνειδητοποιείς ότι είσαι μόνος”.
Φτιάξε λοιπόν ένα Katsudon και κάλεσε τους ανθρώπους σου να το μοιραστείτε.
Για τη νοστιμιά, εγγυώμαι εγώ.
Για την καλή παρέα, κάνε τα κουμάντα σου…

Υλικά για 4 άτομα

Τρία σνίτσελ χοιρινά
Έξι-εφτά μεγάλα κρεμμύδια
Τέσσερα αυγά
Σάλτσα σόγιας (το μικρό μπουκαλάκι φτάνει και περισσεύει)
Ρύζι (σε μερικά σούπερ μάρκετ υπάρχει ιαπωνικό, αλλά κάνουν και τα Jasmin, basmati κτλ)
Αλάτι, πιπέρι
Αλεύρι, φρυγανιά τριμμένη κι ένα αυγό για το πανάρισμα των σνίτσελ

Λοιπόν, πρώτα πανάρεις τα σνίτσελ με τον κλασικό τρόπο, δηλαδή αλεύρι, μετά αυγό και τέλος φρυγανιά. Στο αυγό ρίξε και λίγο αλατοπίπερο.
Τα τηγανίζεις μέχρι να ροδίσουν και τ’αφήνεις να κρυώσουν σε απορροφητικό χαρτί. Όταν κρυώσουν, τα κόβεις σε φέτες φάρδους δύο-τριών εκατοστών περίπου.
Καθαρίζεις τα κρεμμύδια και τα κόβεις σε τέσσερα-πέντε κομμάτια το καθένα ανάλογα με το μέγεθός τους. Τα βάζεις σε μια ρηχή κατσαρόλα (καλής ποιότητας) και τα σωτάρεις με λίγο λάδι μέχρι να γίνουν διάφανα, ανακατεύοντας συνέχεια για να μαγειρευτούν ομοιόμορφα.
Μετά, ρίχνεις επτά-οχτώ κουταλιές της σούπας σόγια σως, μισό κουταλάκι ζάχαρη, χαμηλώνεις τη φωτιά και ρίχνεις νερό μέχρι να σκεπαστούν εντελώς τα κρεμμύδια. Τοποθετείς από πάνω τα κομμάτια των σνίτσελ, το ένα δίπλα στο άλλο, σκεπάζεις την κατσαρόλα και τ’αφήνεις να σιγοβράσουν για κανένα μισάωρο. Πού και πού ρίχνε και καμιά ματιά γιατί ΔΕΝ πρέπει να μείνει το φαγητό χωρίς υγρά.
Αφού περάσει το μισάωρο, χτυπάς τ’αυγά με λίγο αλατοπίπερο και περιχύνεις το φαγητό, να πάνε παντού. Σβήνεις το μάτι, βάζεις το καπάκι και το αφήνεις να ψηθεί με τη θερμότητα που ήδη έχει για τουλάχιστον ένα τέταρτο.
Το Katsudon είναι έτοιμο.
Στο διάστημα που έβραζε, έχεις ετοιμάσει το ρύζι, σωστά?
Βάζεις λοιπόν ρύζι σ’ένα πιάτο και από πάνω το Katsudon. Αν θέλεις, ρίξε και λίγη σόγια σως αλλά με προσοχή, μη γίνει λύσσα… δοκίμασε πρώτα…

Καλή όρεξη και να περάσετε όμορφα…
Πιείτε και λίγο κόκκινο κρασί στην υγειά μου!

Αντισταθείτε….?

Αγαπητέ wpleftyboy, στα πλαίσια του αντιστασιακού κλίματος που επικρατεί στη χώρα τον τελευταίο καιρό, ακολουθώ την προτροπή σου και αναρτώ ποίημα για να δηλώσω πως δεν είμαι μέρος του προβλήματος αλλά μέρος της λύσης του! Επειδή όμως ο αγώνας είναι μακρύς και επίπονος, δεν ήθελα να χαλάσω άσκοπα θερμιδική ενέργεια και να πάω ως τη βιβλιοθήκη μου, να σταθώ ώρα όρθια και να ξεφυλλίσω ένα κάρο βιβλία. Άπλωσα λοιπόν το χέρι μου, έτσι όπως καθόμουν μπροστά στον υπολογιστή και τράβηξα από δίπλα ένα cd. Λέγεται “φυσάει” και αποτελείται από μελοποιημένα ποιήματα του Τάσου Λειβαδίτη. Παραθέτω το τελευταίο της σειράς, που λέγεται “επίλογος”:

Ήταν ένας νέος ωχρός
καθόταν στο πεζοδρόμιο
χειμώνας, κρύωνε
Τι περιμένεις, του λέω!
Τον άλλο αιώνα, μου λέει
όσο για μένα έμεινα πάντα
ένας πλανόδιος πωλητής αλλοτινών πραγμάτων
αλλά ποιος σήμερα ν’αγοράσει
ομπρέλες από αρχαίους κατακλυσμούς
Αλλά μια μέρα δεν άντεξα
Εμένα με γνωρίζετε, τους λέω!
Όχι, μου λένε
έτσι πήρα την εκδίκησή μου
και δε στερήθηκα ποτέ
τους μακρινούς τοίχους
κι όταν με πήγαν βιαστικά στο νοσοκομείο
Τι έχετε, μου λένε!
Εγώ τίποτα, τους λέω
μόνο πέστε μου γιατί μας
μεταχειρίστηκαν μ’αυτό τον τρόπο
Το βράδυ έχω βρει έναν εύκολο τρόπο να κοιμάμαι
τους συγχωρώ έναν έναν όλους
άλλοτε πάλι θέλω να σώσω την ανθρωπότητα
αλλά εκείνη αρνείται
Κύριε αμάρτησα ενώπιόν σου ονειρεύτηκα πολύ
έτσι ξέχασα να ζήσω
μόνο μ’ένα μυστικό που το ‘χα μάθει από παιδί
ξαναγύριζα στον πραγματικό κόσμο
αλλά κανείς δε με γνώριζε
σαν τους θαυματοποιούς
που χάρισαν όλη μέρα το χαμόγελο στα παιδιά
και του βράδυ γυρίζουν στη σοφίτα τους
πιο φτωχοί κι απ’τους αγγέλους
Ζήσαμε πάντα αλλού
και μόνο όταν κάποιος μας αγαπήσει ερχόμαστε, για λίγο
κι όταν δεν πεθαίνει ο ένας για τον άλλον
είμαστε κιόλας νεκροί.

Κάνε να βρούμε ένα λόγο ν’αντισταθούμε, ένα λόγο που να μην φωνάζει από μακρυά “υποκριτική ψευδαίσθηση”…

εκείνης…

Πόσες φορές σε πήραν απ’το χέρι
Για να σου δείξουν τον κόσμο?
Πόσους κόσμους είδες με παραδομένα μάτια?

Μια κούκλα… σαν κούκλα…
Και δυο χέρια αγαπημένα να σου αλλάζουν μπαταρίες

Ασφάλεια, νηφάλια, αγάπη

Κι εσύ να παίρνεις το σχήμα του μυαλού τους
Κι αρνείσαι να μεγαλώσεις για να μπορείς να αναδεύεσαι

Κάποια μέρα
Θα κοιταχτείς σ’έναν καθρέπτη
Κι αυτός δεν θα είναι τα μάτια τους

Πανικός…

Mind works in mysterious ways

Η Ελένη περιμένει στην ουρά για ταξί. Στα χέρια, κρατά ένα μεγάλο φάκελο με τα αποτελέσματα των τελευταίων εξετάσεων. Ο καρκίνος παραλίγο να τη σκοτώσει πρόπερσι αλλά εκείνη τον πάλεψε και τώρα είναι καλά.
Νιώθει τυχερή και νικήτρια της ζωής.

Ο Πέτρος βγαίνει από το γραφείο του ψυχολόγου και παίρνει σκυφτός τον δρόμο για το σπίτι του. Είναι ο όμηρος που έμεινε για ένα εικοσιτετράωρο κλεισμένος σε υποκατάστημα κεντρικής τράπεζας, μαζί με τον επίδοξο ληστή και το πτώμα του ταμία. Ο Πέτρος επέζησε, πέρασαν έξι μήνες αλλά ακόμα φοβάται και τη σκιά του.
Νιώθει άτυχος και θύμα.

Ο Αλέκος κατεβαίνει απ’το αεροπλάνο κουρασμένος. Ταξιδεύει από τότε που γεννήθηκε, αλλάζοντας σπίτια, πόλεις και χώρες. Τα παιδιά των διπλωματών δεν μένουν για πολύ σ’έναν τόπο και μαθαίνουν από νωρίς ν’αποχωρίζονται και ν’αποχαιρετούν.
Νιώθει ελεύθερος και πολίτης του κόσμου.

Η Κατερίνα κλείνει το ημερολόγιό της δακρυσμένη. Παιδί χωρισμένων γονιών που δεν την αγαπούσαν ιδιαίτερα, αποχαιρέτησε στα εννιά της χρόνια την ψευδαίσθηση της χαρούμενης οικογενειακής συνύπαρξης κι από τότε προσπαθεί ανεπιτυχώς να φτιάξει την τέλεια οικογένεια αναπαράγοντας επιτυχώς το γονεϊκό της πρότυπο.
Νιώθει μόνη και προδομένη.
Χθες χώρισε. Ξανά.

Του τραύλισε μ’όλη της τη σιγουριά,

δεν σε θέλω εδώ γιατί ξέρω ότι κάποτε θα φύγεις.
Όλοι κάποια στιγμή φεύγουν
όλα κάποια στιγμή τελειώνουν.
Κι εγώ έχω κουραστεί να κάνω τελετές αποχαιρετισμού.
Γιατί τις ξεκινούσα και τις τελείωνα πάντα μόνη.

Του σιώπησε μ’όλη της την ένταση,

μείνε τουλάχιστον εσύ.
Κάνε με με τη βία να σε πιστέψω πως όλα θα είναι για πάντα καλά
κι ύστερα τρυφερά δίδαξέ με να ζω το τώρα.

Έτσι έκανε πάντα. Ψιθύριζε ναι εννοώντας όχι και φώναζε όχι εννοώντας ναι.
Σνόμπαρε την πληρότητα και κατασπάραζε το κενό.
Και θύμωνε με τους ανθρώπους. Μόνο που οι άνθρωποι φεύγουν κι έτσι μπορούσε μόνο να ξεσπάσει στον εαυτό της.

Τρία χρόνια πριν, κάποιος που ήξερε πότε να μιλήσει, της είπε: “Έρχεται κάποια στιγμή στη ζωή, που ο άνθωπος είναι αναγκασμένος να επιλέξει. Είναι ανέτοιμος και αδαής αλλά πρέπει να επιλέξει. Θα γίνει βασιλιάς ή γελωτοποιός? Σκλάβος ή δεσμοφύλακας?
Οι περισσότεροι επιλέγουν γιατί δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς κι ύστερα περνούν τη ζωή τους μετανιώνοντας, θυμωμένοι με τον εαυτό τους. Ή ικανοποιημένοι, χαρούμενοι με τις ικανότητές τους. Δεν τους περνά απ’το μυαλό πως όλα αλλάζουν, όλα ανατρέπονται. Και πως αυτό είναι σε μεγάλο βαθμό επιλογή δική τους.
Σε σένα όμως, θα πω ένα μυστικό που δεν είναι μυστικό αλλά είναι μυστικό γιατί δεν διδάσκεται πουθενά. Το αν θα το καταλάβεις, είναι (ειρωνικό, ε?) δική σου επιλογή.

Ο χαμαιλέοντας δεν παύει ποτέ να είναι απλά μια σαύρα”.

Ah, this…? Last Year…!

Οι μέρες. Και οι νύχτες.
Οι μέρες, οι νύχτες
Μέρες…….. νύχτες………
Ή μέρες, ή νύχτες….
Οι μέρες κι οι νύχτες………..

Περνούν…….

Οι μέρες και οι νύχτες περνούν.

Καθαρή Ψυχή
Λεκέδες
Μνήμες

Επίσης…

Τρία επεισόδια - Η τηλεταινία

«Σήμερα είναι μια δύσκολη νύχτα. Κατ’αρχήν βρέχει πολύ κι ύστερα κάποιος εργολάβος ελπίδων αποφάσισε να κλείσει το μαγαζί του και ν’ανοίξει γραφείο τελετών. Εργολάβος θα είναι πάντα βέβαια, αλλά εγώ είμαι πολύ νέα για να στηρίξω την επιχείρησή του. Το πρόβλημα είναι ότι είχε επενδύσει στην παρουσία μου και τώρα αν δεν μεταμορφωθώ άμεσα σε πτώμα, το γραφείο θα χρεωκοπήσει».

- Με πρόδωσες.
- Όχι, πρόδωσα την εικόνα που είχες για μένα.

«Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένα αγόρι κι ένα κορίτσι. Μεγάλωσαν κι έγιναν ένας άντρας και μια γυναίκα».

- Το θέμα είναι ότι οι άνθρωποι είναι άντρες και γυναίκες όταν είναι μόνοι ή παρέα με ομόφυλους. Τις ώρες που βρίσκονται με το αντίθετο φύλο, είναι μόνο αγόρια και κορίτσια. Σ’αυτό οφείλεται η ανακολουθία τους.
- Δηλαδή δεν υπάρχει ελπίδα?
- Η ελπίδα είναι παρεξηγημένη λέξη. Μπορείς λόγου χάρη να ελπίζεις ενάντια στους οιωνούς, αλλά όχι ενάντια στον εαυτό σου.
- Εσύ… είσαι οιωνός ή ο εαυτός μου?
- Μην ελπίζεις πως θ’απαντήσω.

«Σε παρατηρώ καιρό τώρα κι έχω αφεθεί να παραμυθιαστώ.
Πως διαθέτεις εκείνη τη δυσεύρετη ποιότητα του κινηματογραφικού ήρωα».

- Γλυκιά μου… βλέπεις πολλή τηλεόραση!

Beach House

Πάντα ήθελα ένα μεγάλο σπίτι δίπλα στη θάλασσα…

Με πέτρινους τοίχους

μεγάλες βεράντες και ασύμμετρα ταρατσάκια

άφθονα λουλούδια παντού

και πολλά δωμάτια για τους φίλους

Μετά την πρόσκληση της Καλοκαιρινής Αύρας, είπα να το δείξω…

Να σας προσκαλέσω για έναν καφέ, ένα ποτό, ένα σαββατοκύριακο, ένα καλοκαίρι, ένα χρόνο… όπως βγει…

Πατήστε λοιπόν το κουδούνι,

Θα σταθώ μια στιγμή στον καθρέφτη της εισόδου να στρώσω τα μαλλιά μου και θ’ ανοίξω…

Sssss…..

Μ’αρέσει ο υπόκωφος θόρυβος που κάνει ένα βρεγμένο σεντόνι όταν το τινάζω πριν το απλώσω.
Μ’αρέσει το βραχνό τικ τακ του φλας στο αυτοκίνητο.
Μ’αρέσει το ηχητικό ανακάτεμα του μέταλλου και του ανθρακικού όταν ανοίγω ένα κουτάκι κόκα κόλα.
Μ’αρέσει το κουδούνισμα μιας βαριάς, αντρικής ζώνης όταν ξεκουμπώνεται.
Μ’αρέσει το φτερούγισμα των καινούριων τραπουλόχαρτων όπως τα ανακατεύω.
Μ’αρέσει το κλικ που κάνουν οι βαλίτσες όταν κλειδώνουν.
Μ’αρέσει ο ήχος του zippo αναπτήρα όταν τον κλείνεις και τον ακουμπάς στο τραπέζι.
Μ’αρέσει ο ψίθυρος του μάλλινου νήματος όταν περνάει μέσα από φανελένια πανιά.
Μ’αρέσει ο παφλασμός της σάρκας όταν πέφτει με δύναμη πάνω σε σάρκα.
Μ’αρέσει ο φύσημα του ατμού πάνω στα φρεσκοσιδερωμένα πουκάμισα.
Μ’αρέσει το κροτάλισμα των πιάτων που πλένονται.
Μ’αρέσει το καμπάνισμα των βραχιολιών σ’ενα γυναικείο χέρι.
Μ’αρέσει το γουργουρητό των φερμουάρ.
Μ’αρέσει το τριζοβόλημα των γυναικείων τακουνιών πάνω στην άμμο μιας οικοδομής.
Μ’αρέσει το τρίψιμο του πλαστικού όταν ακουμπώ το ακουστικό του τηλεφώνου στη θέση του χωρίς να βλέπω.
Μ’αρέσει του σούρσιμο του κάρβουνου πάνω σε σαγρέ χαρτί και το σπάσιμο της κιμωλίας.
Μ’αρέσει το τρίξιμο των παλιών, ξύλινων κρεβατιών.

Ζάρια που ρίχνονται, εκτυπωτές που ανάβουν, χαρτόνια που τσακίζονται, μονωτικές ταινίες που σκίζονται, πλήκτρα, κασέτες, παγάκια, σακούλες, νύχια, σπρέϋ, κρεμάστρες
…………………………………………………………………………………………………………….

Μ’αρέσει ν’ακούω τη ζωή μου.

Beauty Builder

Στο κομμωτήριο πηγαίνω δυο τρεις φορές το χρόνο. Προχθές ήταν δεύτερη του 2007. Όταν βγαίνω από’κει νιώθω αμηχανία, επειδή νομίζω πως όλοι καταλαβαίνουν πού ήμουν και τι έκανα. Θα μου πεις, πολύ συχνά οι άλλοι ξέρουν πού ήσουν και τι έκανες, σε βλέπουν να βγαίνεις από ένα κατάστημα ρούχων, από το σινεμά, από την τουαλέτα ενός μπαρ, από τη θάλασσα! Τα κομμωτήρια είναι αλλιώς όμως…

Τα κομμωτήρια είναι για τις γυναίκες, ότι τα γυμναστήρια body building για τους άνδρες.

Στα κομμωτήρια,
μέσα στο άπλετο φως και τις πολλαπλές αντανακλάσεις από τους καθρέφτες, βλέπεις τη συντροφικότητα που επιβάλλει ο κοινός στόχος. Ακούς το τιτίβισμα της χαρούμενης αγωνίας, τα επιφωνήματα επιδοκιμασίας, τις κραυγούλες πόνου που προκαλεί το κάψιμο από το πιστολάκι ή το τσιμπιδάκι των φρυδιών. Μυρίζεις σχεδόν τα οιστρογόνα στον αέρα, μπερδεμένα με αρώματα, λοσιόν, πούδρες, σπρέϋ και κρέμες.

Κι όταν κάποια φτάσει στο επιθυμητό αποτέλεσμα, τη βλέπεις σχεδόν πάντα, να κάνει δήθεν αδιάφορες βόλτες πάνω κάτω, θαυμάζοντας τον εαυτό της στον καθρέφτη, κοιτάζοντας να σιγουρευτεί πως την κοιτάζουν, επιδεικνύοντας την υπεροχή της, ενώ οι υπόλοιπες της χαμογελούν αμήχανα, επιδοκιμάζοντας υποκριτικά, ανυπομονώντας να φύγει για να επανέλθουν στην πρότερη ισορροπία.

Κάθε φορά λοιπόν που βγαίνω από το κομμωτήριο, νιώθω αμηχανία. Γιατί νομίζω πως όλοι ξέρουν πού ήμουν και τι έκανα.

Πώς να το πω…

Είναι που ποτέ, δεν αποδέχθηκα τους body builder…

Στιγμές και όχι μόνο…

Είναι κάποιες ευκαιρίες που σου δίνονται και σε αποσυντονίζουν εντελώς. Γιατί νιώθεις πως ήρθε η ώρα ν’αποδείξεις πόσο αξίζεις. Αστεία πράγματα δηλαδή. Σε ποιον να το αποδείξεις?

Σου ζητάει κάποιος να του βάλεις ένα ποτήρι νερό κι εσύ ξεκινάς προς τη βρύση κουνώντας με χάρη τους γοφούς σου, κρατάς την κανάτα σαν να είναι το πιο σημαντικό πράγμα στον κόσμο και φαντάζεσαι τους συνειρμούς που κάνει το μυαλό του άλλου την ώρα που σε παρατηρεί μαγεμένος να ρίχνεις με μοναδικά αριστοτεχικό τρόπο το νερό στο ποτήρι του.
Συγχρητήρια αλλά ο άλλος δεν έχει προσέξει τίποτα. Απλά, διψούσε.

Προσευχόμουν μέρες, ίσως πάνω από σαράντα, στις ενδεχόμενες ιέρειες της έμπνευσης. Περίμενα να στείλουν ένα σημάδι, για να επιβεβαιώσω την αλαζονεία μου. Δεν ήρθαν ποτέ.

Είναι μερικές φορές που δεν θέλεις να δεις μέσα σου. Είναι όλα τόσο δυσδιάκριτα και σκοτεινά που φοβάσαι πως αν σκύψεις για να δεις καλύτερα, θα πέσεις στο κενό. Καμουφλάρεις την τρύπα με ένα δίχτυ, καμουφλάρεις το δίχτυ με κλαδιά από τα γύρω δέντρα και όλα μοιάζουν φυσιολογικά.
Όταν κάποιο αμέριμνο, περαστικό ζώο πατήσει στο δημιούργημά σου και πέσει στο κενό σου, δεν έχεις και πολλές επιλογές. Το κοιτάζεις από ψηλά. Αυτό μόνο. Περνάς τις μέρες σου παρατηρώντας το ενώ αυτό είναι καταδικασμένο να πεθάνει από ασιτία. Γεμάτο το κενό σου από οστά θυμάτων, χωρίς ποτέ να γεμίζει.

Όσο κι αν αργεί η έμπνευση, ο χρόνος δεν αργεί ποτέ. Έρχεται πάντα στην ώρα του. Πριν έρθει, είχα ευτυχώς φροντίσει ν’αγοράσω μια συσκευασία μύτες 4Β για το μολύβι μου.

Η τέχνη είναι δράση κι ο θεατής αντίδραση. Όταν η αυλαία ανοίγει αποκαλύτποντας το θαυμαστό κενό σου, ο καλλιτέχνης έχει μόνο δικαιώματα. Κι αν σ’ανεβάσει στη σκηνή, αποκτάς τα ίδια δικαιώματα μ’εκείνον. Απέναντι στο κοινό. Όχι σ’αυτόν.

Τελικά, κάθησα, στήριξα την πλάτη μου στον τοίχο, ακούμπησα ένα μπλοκ με λευκές σελίδες στα λυγισμένα γόνατα, άναψα τσιγάρο, γέμισα προσεκτικά με τις καινούριες μύτες το μολύβι μου
και τράβηξα την πρώτη, δειλή γραμμή.

Θα μπορούσα να το είχα κάνει σαράντα ημέρες νωρίτερα. Αλλά μ’αρέσει να πιστεύω πως οι ιέρειες της έμπνευσης είχαν έρθει τελικά κρυφά, ίσως μεταμφιεσμένες σε λέξεις κι άφησαν τα δώρα τους.

Love me to birth

Ο έρωτας, ό,τι κι αν λένε, είναι θάνατος. Παύεις να υπάρχεις.

Συνυπάρχεις…

Ύστερα ο έρωτας φεύγει κι εσύ ξαναγεννιέσαι δυστυχής και κουρασμένος.
Η ζωή είναι πολύ ελαφριά για να την αντέξεις μόνος…

WC meeting point

- Καλησπέρα…
- Καλησπέρα…
- Σε κοιτούσα έξω, που καθόσουν με την παρέα σου..
- Ναι, κάτι πρόσεξα..
- Είσαι πολύ όμορφη!
- Ευχαριστώ. Η κυρία που καθόταν στην αγκαλιά σου, θα συμφωνεί?
- Δεν κρύβω ότι είμαι παντρεμένος.
- …

- Ξέρεις πώς είναι… παντρεύτηκα είκοσι χρονών… με τη γυναίκα μου είμαστε σαν αδέρφια πια…
- Τι προσπαθείς να μου πεις? Ότι στα είκοσι ήσουν πολύ θαρραλέος ή πολύ ηλίθιος?
- Ήταν έγκυος…
- Χμμ… και τα δύο λοιπόν!
- …
- Από μένα τι θέλεις τώρα?
- Να σε γνωρίσω.
- Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν τελικά, έτσι?

- Εεε… θα περιμένει η γυναίκα μου… θέλεις να μου δώσεις το τηλέφωνό σου?
- Είναι ένα πρόβλημα αυτό ξέρεις…
- Η γυναίκα μου?
- Όχι. Το ότι δεν είσαι πια είκοσι χρονών. Στα είκοσι, η ηλιθιότητα και το θάρρος είναι ένας υπέροχος συνδυασμός… Μάλλον θα συμφωνεί και η γυναίκα σου…

Της Άλεξ…

Πριν μερικά χρόνια, τέτοια εποχή, έχασα το σκύλο μου (ή αλλιώς τη χαζογκόμενα, ξανθιά, κολλητή μου Νο2).

“Η αγάπη είναι εύκολο να οριστεί, όμως εμφανίζεται σπάνια-στην ακολουθία των υπάρξεων. Μέσω των σκύλων τιμούμε την αγάπη και τη δυνατότητά της. Τι είναι ο σκύλος αν δεν είναι μια μηχανή αγάπης;

Του παρουσιάζουμε ένα ανθρώπινο ον, αναθέτοντάς του την αποστολή να το αγαπήσει - και όσο άχαρο, διεστραμμένο, παραμορφωμένο ή ηλίθιο και να είναι, ο σκύλος το αγαπά.

Αυτό το χαρακτηριστικό ήταν τόσο εκπληκτικό, τόσο απροσδόκητο για τους ανθρώπους της αρχαίας ράτσας, που οι περισσότεροι -όλες οι μαρτυρίες συγκλίνουν- έφτασαν να αγαπάνε τους σκύλους τους σε ανταπόδοση.

Ο σκύλος ήταν λοιπόν μια μηχανή αγάπης
που παρουσιάζει το φαινόμενο της διάχυσης,
του οποίου όμως οι επιπτώσεις περιορίζονταν στους σκύλους,
δεν επεκτείνονταν ποτέ στους άλλους ανθρώπους”.

M.Ουελμπέκ
“Η δυνατότητα ενός νησιού”

Just another day in paradise

Δύο σκηνές μου έχουν μείνει από το σήριαλ “Αναστασία”. Η πρώτη είναι μια ερωτική, εκείνη καθισμένη πάνω στον τύπο, ο οποίος είναι καθισμένος στο κάθισμα του οδηγού. Το κεφάλι της απέχει καμιά εικοσαριά εκατοστά από την οροφή του αυτοκινήτου. Πάντα αναρωτιόμουν… πόσο κοντή είναι αυτή ή πόσο ψηλό το αυτοκίνητο. Δεν έμαθα ποτέ αλλά οι έρευνες συνεχίζονται.

Η δεύτερη είναι όταν ο Κούρκουλος ανεβαίνει στη μηχανή και φτάνει σ’ένα γκρεμό, όπου κοιτώντας το άπειρο βγάζει μια σπαρακτική κραυγή πόνου και θυμού.

Πολλές φορές θα ήθελα να βρεθώ σ’εκείνο το γκρεμό, να ουρλιάξω κι εγώ, να φύγει από μέσα μου η αρρώστια. Αλλά μου φαίνεται γελοίο να πάρω το αυτοκίνητο, να κάνω τη διαδρομή, να παρκάρω κ μετά να σταθώ πάνω από την άβυσσο και να φωνάξω.
Πολύ θεατρικό και το θέατρο χρειάζεται θεατές για να υπάρξει.

Θέλω να κρυφτώ σ’ένα μαλακό πάπλωμα και να κλάψω μέχρι να νιώσω χαρούμενη.

Αλλά θα προτιμήσω να βγω στους δρόμους, να κάνω ό,τι έχω να κάνω, να δω όποιους έχω να δω και να πω ό,τι δεν χρειάζομαι να πω.

Θα βγω στους δρόμους και θα’χω το νου μου…

Γιατί απόψε, όσο ποτέ άλλοτε, έχω ανάγκη από μία ψευδαίσθηση.
Έστω και δανεική…

Dictionary Poetry

Ω, πανοσιολογιότατέ μου…! Τι κορυβαντική παννυχίδα ζήσαμε χθες!
Και ο χθαμαλός κολλυβιστής, σύναυγους μας βρήκε,
να θωπεύουμε τον αλυσιτελή κεκρύφαλο
του μίσθαρνου, ονυχοτιλλομανή συνδαιτημόνα…

Big Bank

Στο σχολείο μια χρονιά, είχαμε έναν ταμία που διαχειριζόταν το κεφάλαιο της τάξης κάπως ανορθόδοξα. Όταν δεν είχαμε τσιγάρα μας έδινε απ’το ταμίο να πάρουμε κάτι τελειωμένες, άγνωστες μάρκες (ήταν φτηνές), πού κ πού κερνούσε κανένα καφέ και μια φορά πλήρωσε το σπασμένο τζάμι ενός αυτοκινήτου, δίπλα απ’το οποίο έτυχε να περνάει ο Παναγιώτης (ακόμα δεν ξέρει πώς το ‘σπασε).
Τον φωνάζαμε τραπεζοταμία.
Αυτά τα μικροποσά ήταν πάντα δανεικά και ο τραπεζοταμίας ήταν αμείλικτος όταν αργούσαμε να τα επιστρέψουμε. Έτσι, δεν είχε χαθεί, ούτε δραχμή από το ταμείο της τάξης.
Όταν ένα σπασικλάκι το έμαθε και τον κατηγόρησε μπροστά σε μαθητές και καθηγητές, είπε: “Με ψηφίσατε για να συγκεντρώνω τα χρήματα της τάξης και να τα φυλάω μέχρι η τάξη να τα χρειαστεί. Μέχρι τώρα, δεν έχει λείψει τίποτα απ’το ταμείο. Το τι γίνεται ενδιάμεσα, δε σας αφορά”.
Τώρα που μεγάλωσε έχει καθαριστήριο αλλά ήταν και είναι ο καλύτερος τραπεζίτης που έχω δει ποτέ.

Μια που έγινε η αρχή, είπα να το ποστάρω κι εγώ γιατί τα χρήματα της τάξης όλο και λιγοστεύουν.

UNTITLED

Το παγκάκι μου βρίσκεται στην άκρη της προβλήτας, παράμερα, με θέα όλο το λιμάνι.
Την ημέρα τριγυρίζω ανάμεσα στα πλήθη που συνωστίζονται μπαίνοντας και βγαίνοντας από τα πλοία.
Κρυφακούω τα μισόλογα των ανθρώπων, πλάθοντας απ’αυτά τις ιστορίες τους.
Κοιτάζω στα μάτια αυτούς που μου απευθύνονται, πλάθοντας απ’τα λόγια τους τις ιστορίες μου.
Τις νύχτες, κάθομαι στο παγκάκι μου κ ανάβω τσιγάρο περιμένοντας…
Συχνά, κάποιος ξεμακραίνει απ’το πλήθος κ έρχεται κοντά μου. Αυτοί μ’αρέσουν. Αυτοί που διακρίνουν την κάφτρα μου από μακριά κ έρχονται περίεργοι να ζητήσουν τη φωτιά μου.
Μου ανοίγουν την καρδιά τους, μου κάνουν έρωτα και μου μιλούν γι’αυτά που αφήνουν πίσω.
Πάντα κάποιος τους περιμένει εκεί που πηγαίνουν κ εγώ ξέρω να μοιράζομαι τις προσδοκίες τους.
Αυτό ερωτεύονται.
Ύστερα το πλοίο τους πρέπει να φύγει.
Κανείς δεν μου αφήνει ενθύμια. Στις βαλίτσες τους έχουν μόνο τα απαραίτητα.
- Γιατί δεν έρχεσαι μαζί μου?
- Δεν μπορώ να τον αφήσω.
- Και θα μείνεις μόνη?
- Εκείνος, δεν θα μ’αφήσει ποτέ.
- Έλα μαζί μου. Ρίσκαρέ το. Δεν είναι ζωή εδώ.
- Ίσως με το επόμενο πλοίο…
- Τα ταξίδια ενώνουν τους ανθρώπους, όχι οι προορισμοί.
- Καλό ταξίδι. Να με θυμάσαι… αλλιώς δεν υπάρχω…

Αρχίσαμε…..

Η sugartown αναπτύσσεται!!!

Μεγάλη Κουβέντα…

“Όσο λιγότερα σου δίνει κάποιος, με τόσο λιγότερα μαθαίνεις να είσαι ικανοποιημένος”.

Στρεβλή ματιά στον καθρέφτη

Μου πηγαίνουν τα καπέλα με βέλο…

Σκέφτομαι όμως πώς κοίταξα εγώ η ίδια
έναν ηλικιωμένο κύριο
που πίστεψε ότι του πηγαίνει η στολή ναυάρχου
κ αποφάσισε να κάνει την υπέρβαση
και να περπατήσει φορώντας την
κατά μήκος της Αθηνάς, ένα πρωινό του Μαίου…

Φοράω λοιπόν το καπελίνο μου
και κατεβαίνω για μια βόλτα στο κέντρο.

- Μόλις με δει ο συγκεκριμένος κύριος, θα με κοιτάξει σαν να είμαι τρελή…

- Μόλις με δει ο συγκεκριμένος κύριος, θα μου ζητήσει να τον τιμήσω με τον πρώτο χορό…

Προτιμώ το δεύτερο.

. . . . . . . . . . . . . . . . .

Τα φαινόμενα απατούν τελικά…?

παιδιάστικες απορίες

Συνεχίζω με τ’αυτονόητα του προηγούμενου ποστ και λέω: Για να δημιουργήσεις και να προοδεύσεις, χρειάζεσαι κατ’αρχήν ένα υποτυπώδες σχέδιο, μια ιδέα, ένα στόχο. Επίσης χρειάζεσαι τις ικανότητες για να το πραγματοποιήσεις. Μα πάνω απ’όλα χρειάζεσαι όρεξη για δουλειά, πίστη σ’αυτό που πρεσβεύεις, θετική ενέργεια!

Και θυμάμαι πριν λίγο καιρό, έναν υπουργό να φωνάζει μέσα στη βουλή, μπροστά σε όλη τη χώρα και κατ’επέκταση μπροστά σε όλο τον πλανήτη: “Αγγαρεία κάνω! Ποινή εκτείω! Η επιστολή παραίτησής μου είναι στη διάθεση του πρωθυπουργού ανά πάσα στιγμή”!

Και αναρωτιέμαι: Αν είσαι αρχηγός μιας κυβέρνησης και ένας από τους υφισταμένους σου λέει ξεκάθαρα ότι καμία όρεξη δεν έχει να ασχοληθεί με τα του υπουργείου του, γιατί δεν τον παύεις? (Για να μην πω γιατί δεν τον διαγράφεις από το πολιτικό σκηνικό). Ποια λογική σου υπαγορεύει ότι αυτός ο άνθρωπος θα δουλέψει για να δημιουργήσει ένα αξιόμαχο πυροσβεστικό σώμα? ότι θα εργαστεί για να πατάξει την εγκληματικότητα? ότι θα κάνει έστω και μία πράξη για να διατηρήσει τη “δημόσια τάξη” (ό,τι κ αν σημαίνει αυτό)? Τι φοβάσαι? ότι σου κρατάει ένα αρχίδι κ αν φύγει θα το πάρει μαζί του?

Η λογική λέει ότι αν βάλεις έναν ζωγράφο να ζωγραφίσει με το ζόρι, θα μουντζουρώσει. Αν βάλεις έναν μαθητή να μελετήσει με το ζόρι, θα παπαγαλίσει. Αν βάλεις έναν αρχιδόμαγκα να κάνει έργο με το ζόρι, θα χαθούν 63 άνθρωποι, 2 εκατομύρια στρέμματα γης και το μέλλον χιλιάδων ανθρώπων.

Δεν τα λέω εγώ αυτά. Η λογική τα λέει. Και τώρα πια, η ιστορία. Αλλά την ιστορία σ’αυτή τη χώρα, την παίρνει πάντα (από πίσω) ο στρατηγός άνεμος…

Άμαχος πληθυσμός

Μεγάλωσα θεωρώντας κάποια πράγματα αυτονόητα.
Μεγάλωσα θεωρώντας ότι οι άνθρωποι έχουν καλή πρόθεση γιατί απλά, δεν έβρισκα το λόγο να μην έχουν.
Ο ήλιος κάνει μια συνηθισμένη πορεία κάθε μέρα, τα φύλλα των δέντρων πρασινίζουν την άνοιξη, ο ουρανός είναι γαλάζιος και το χώμα καφέ.
Έτσι μεγάλωσα κ μέσα μου αυτή η πεποίθηση είναι ακόμα δυνατή.

Η λογική μου λέει πως το “αυτονόητο” ως έννοια, μπορεί να υπάρξει μόνο σε περίοδο ειρήνης.

Συχνά ανοίγω τα μάτια και διαπιστώνω πως οι άνθρωποι δεν έχουν πάντα καλή πρόθεση.
Πως είμαι υποχρεωμένη να φυλάγομαι γιατί ποτέ δεν ξέρεις ποιος και τι μπορεί να πληγώσει την αξιοπρέπειά σου.
Συχνά διαπιστώνω πως ό,τι θεωρώ αυτονόητο, δεν είναι. Και δεν μπορώ να καταλάβω γιατί. Αλήθεια δεν μπορώ.

Η λογική μου λέει πως όταν το “αυτονόητο” ως έννοια δεν υπάρχει, αυτό σημαίνει πόλεμος.

Μπορώ να κλείσω τα μάτια και να μη βλέπω.
Μπορώ να κλείσω τα αυτιά μου και να μην ακούω.
Μπορώ να κλείσω τις πόρτες και να μην σκέφτομαι.
Μπορώ να γίνω “φυτό” και να ζω μέσα στον μικρό, γυάλινο κόσμο μου.

Τώρα τελευταία όμως, πολλά φυτά κάηκαν μαζί με τις ζωές που συντηρούσαν.
Δεν ξέρω τι να κάνω πια…
Δεν έχω εκπαιδευτεί για πόλεμο και μάλλον κινδυνεύω…

Αγαπητοί, μελαμψοί bloggers

Καλές διακοπές!!!

Ταξιδιωτικοί Προορισμοί

Ευχαριστώ τον αγαπητό otto για την πρόσκληση να παραθέσω τους αγαπημένους μου ταξιδιωτικούς προορισμούς.

1) Το σπίτι στην Εύβοια, που είναι και ο λόγος που έχω χαθεί τώρα το καλοκαίρι από το μπλογκοχωριό. Όχι πολύ μακριά απ’την Αθήνα, είναι σ’ένα μέρος ήσυχο με ωραίες, μικρές παραλίες και χαλαρή ατμόσφαιρα. Όλη μέρα στην παραλία, μετά για φρέσκο ψάρι, το βράδυ ποτό και κουβέντα… όπως λέει κ ένας φίλος “ωραία ζωή”!

2) Πειραιάς! Δεν είναι ταξίδι το να πας στον Πειραιά, αλλά είναι ένας από τους αγαπημένους μου προορισμούς! Μ’αρέσει γιατί είναι λιμάνι, γιατί έχει πάντα κίνηση, γιατί έχει απίστευτα διαφορετικές γωνιές, γειτονιές και περιοχές… Πολύ συχνά κάνω μια αυτοκινητάδα προς τα κει. Από το ποτάμι, μπαίνω στη Λαμπράκη, κατηφορίζω ως το πασαλιμάνι, απο’κει ως την Καστέλα, χτυπάω και μία Πειραική για να σταμπάρω το σπίτι που θ’αγοράσω όταν γίνω πλούσια και μετά όπου με βγάλει ο δρόμος… Ταμπούρια, Δραπετσώνα, Προφ. Ηλία, Μικρολίμανο κτλ κτλ κτλ… Όταν είμαι στον Πειραιά έχω την αίσθηση ότι κάτι ψάχνω, κάτι γίνεται έστω και ερήμην μου, κάτι θα μάθω. Δεν έχει σημασία που επιστρέφω άπρακτη, η αίσθηση αυτή επαναλαμβάνεται πάντα και είναι ωραία!

3) Βιέννη… Δεν έχω πάει αλλά είναι ένα από τα μέρη στα οποία θα ήθελα να ζήσω για λίγο… για 6 μήνες τουλάχιστον, δεν θα πήγαινα ποτέ για 10ήμερη εκδρομή! Την φαντάζομαι παγωμένη, ρομαντική, μυστηριώδη, λαμπερή, λάγνα… Αν δεν είναι έτσι, μη μου το πείτε…

4) Σκωτία-Χάιλαντς και Κορνουάλη! Επηρεασμένη από την Κάντυ Κάντυ και ένα δύο βιβλία της Ρόζαμουντ Πίλτσερ, θέλω να πάω και να περάσω μια χρονιά εκεί! Να κρυφοκοιτάξω τον Άντονυ όταν κάνει ιππασία, να πάρω το τσάι μου με μια ηλικιωμένη κυρία στον κήπο με τις τριανταφυλλιές, να μελαγχολήσω σ’ένα βράχο κοιτάζοντας τη θάλασσα, να αγοράσω γαλλικό τυρί από ένα μπακάλη με χοντρή, κόκκινη μύτη και άλλα τέτοια σαχλά…

5) Κρήτη-Μάταλα. Πέρασα εκεί τρία μετεφηβικά καλοκαίρια… Τα γέλια στο μπαλκόνι, το κλάμα της Κλειώς για το Γρηγόρη, τους γκόμενους της Λιάνας που μετά απ’αυτήν την έπεφταν στον γκέι ξάδερφό της, το Σταύρο που έκλεψε την αρραβωνιασμένη με άλλον Μαρία κ από τότε είναι μαζί, τα τεκιλάκια και τα βοτκάκια στο rock bar, το βρισίδι που έφαγα απ’το Στέλιο κ ακόμα δεν ξέρω γιατί, τη γκόμενα του Inco που ούρλιαζε μέσα στη νύχτα όταν τον έπιασε να γυρίζει μαζί μας, εκείνο τον νεαρό Γάλλο που έμοιαζε στον Τζόνι Ντεπ, τα λεφτά που δώσαμε για ν’αγοράσουμε σκέτη ρίγανη, τις βλεφαρίδες του Κωστή που ήταν μακρύτερες απ’το πουλί του, τον Ελβετό που νόμιζε ότι χόρευε ωραίο τσιφτετέλι, τα είχε με την Ελίζα η οποία δεν ήξερε αγγλικά και μας έβαζε να τη ρωτήσουμε αν είχε οργασμό το προηγούμενο βράδυ, η γυναίκα του Μαρινέρου που χούφτωνε τον πιτσιρικά ενώ κάναμε τείχος για να κρύβεται απ’τον άντρα της, τον Στέλιο2 που έβγαλε μαχαίρι γιατί δεν ήθελα να πιω το κερασμένο ουίσκυ, τα πάρτυ στον κομό με τους ισραηλινούς χαρλεάδες, τα ωτοστόπ, τα μεροκάματα στην Ζαφείρια όταν μας τέλειωναν τα λεφτά….. θα μπορούσα να γράφω για ώρες… ήταν όμορφα καλοκαίρια!

Αγαπητή severin σειρά σου να γράψεις για τους αγαπημένους σου προορισμούς, που δεν θα’ναι κ λίγοι με τόσα ταξίδια που κάνεις…

Fairy Tale

Είμαι ο αθέατος ηδονοβλεψίας, κρυμμένος πίσω από τα χρόνια που πέρασαν. Προσπαθώ να βρω τα ίχνη από τα βήματά σου και να επαναλάβω το ταξίδι σου, πατώντας πάνω τους. Είναι πολλά τα χρόνια, πολλοί οι άνθρωποι…
Κρατώ γερά την άκρη του σχοινιού που κάποτε μου έριξες, μα ξέχασες να μαζέψεις.
Γιατί ξέχασες να το μαζέψεις?

Θέλω να σου θυμώσω μα είσαι πάντα τόσο δυνατός.
Θέλω να σε προδώσω μα δεν μου έδωσες το δικαίωμα.

Ζεις μόνος, έξω από μένα.
Κι αυτό είναι τόσο επίπονο, όσο και ανακουφιστικό…
Είσαι ο ήρωας του παραμυθιού που μαζί δημιουργήσαμε, με μόνο σκοπό να ξεγελάσουμε την ιστορία. Με μόνο αποτέλεσμα να ξεγελάσουμε την αλήθεια..
Αλλά εγώ πήρα το ρόλο του αφηγητή κι έτσι δεν μπορώ να σου μιλήσω.

Θέλω να σε ξεχάσω μα είσαι πάντα παρών.
Θέλω να σε θυμάμαι μα δεν έχω ελπίδα.

Απόψε σε είδα άλλη μια φορά.
Κρύφτηκα πίσω από ακατανόητα εμπόδια και σε κοίταζα. Δεν έχεις αλλάξει…
Έχεις πάντα, όλα εκείνα τα χρώματα κρυμμένα στη ματιά σου.
Έμεινα εκεί, ν’αυτοκτονώ και όχι να σε σκοτώνω.

Λόγια… λόγια γλυκά και παθιασμένα και άρρωστα και σκοτεινά…
Θέλω να βρω το γιατί μα δεν υπάρχει λόγος.
Είμαι η νεράιδα των αποξηραμένων λέξεων.

Για την κυρία στο διπλανό blog_2

Τι κόσμος είναι αυτός, στον οποίο όταν κάνεις το αυτονόητο θεωρείται ηρωισμός?

Για την Αμαλία

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του»(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)
«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας…»
(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλοήθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες ινοσάρκωμα.
Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια και επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Πέρα από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαΐου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.
Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον όρκο που έδωσαν στον Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ’ αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»
(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:
«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΠΑΡΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ

* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ

* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ
ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων.
(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι “για την Αμαλία”).

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ

Ερωτηματολόγιο

Ο αγαπητός Jangel μου’δωσε την πάσα. Με τη σειρά μου θα αγγαρέψω τον Uniquefish που έχει και καιρό να ποστάρει!

1 ) Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι:
Όταν το αποτέλεσμα της δημιουργικότητάς μου, είναι αντάξιο της πρόθεσης που με παρακίνησε.

2 ) Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί?
Δουλειά